Bois des Géantes dolmens, Neolityczne miejsce pochówku w Bourg-Saint-Andéol, Francja.

Dolmeny Bois des Géantes to grupa sześciu megalitycznych grobowców rozrzuconych na przestrzeni 750 metrów w lesie Laoul. Każda struktura wykazuje odrębne style architektoniczne, ze zmianami w rozmiarze i kształcie komór w zależności od metody budowy.

Dolmeny wzniesiono w późnym neolicie (2a) i chalkolicie, około 3000-2900 do 2200 r. p.n.e., część w starszej epoce brązu; użytkowano je do późnej epoki brązu. Po raz pierwszy wymieniono je w raporcie z wykopalisk z 1837 r., sporządzonym przez miejscowego geodetę Bonnefonta. Jules Ollier de Marichard, a następnie Léopold Chiron badali je w drugiej połowie XIX w. i zinwentaryzowali siedem dolmenów, które 31 grudnia 1900 r. uznano za zabytki pod nazwą „Dolmens des Joyandes”.

Nazwa Jayandes, zapisywana też jako Joyandes lub Jaïandes, została wyjaśniona przez archiwistę Roberta Labrely’ego jako zniekształcenie „géantes” (gigantyczne kamienie). Kanonik Jacques Rouchier łączył ją z ludową wyobraźnią o gigantach żyjących w masywach Ardèche, których grobami były te dolmeny. Paul Sébillot utożsamił ją z „siedzibami Gigantów”.

Sześć dolmenów leży na państwowych działkach lasu Laoul, w gminie Bourg-Saint-Andéol, rozrzuconych na około 750 m. Teren porasta gęsta gariga, a źródła podają, że wyjątkowo trudny relief i gęsta roślinność utrudniają odnalezienie monumentów, zaś starsze wskazówki w literaturze są nieprecyzyjne. Dolmeny stoją w naturalnym obniżeniu przy wapiennym wychodniu skalnym.

Dolmeny po raz pierwszy wymieniono w raporcie z wykopalisk z 1837 roku, sporządzonym przez miejscowego geometry Bonnefonta. W XIX i na początku XX wieku odwiedzający pozostawiali na stanowisku nowożytne przedmioty — ozdobne, naczynia oraz wyposażenie wojskowe — co pokazuje, że miejsce było regularnie odwiedzane długo po zakończeniu pochówków.