Peyrepertuse, Średniowieczna twierdza w Duilhac-sous-Peyrepertuse, Francja

Peyrepertuse to średniowieczna ruina zamku usytuowana na grzbiecie wapiennym na wysokości około 800 metrów, podzielona na dwie odrębne sekcje połączone kamiennym schodami. Górna cytadela i dolna twierdza tworzą razem zwartą strukturę obronną dostosowaną do stromego terenu.

Miejsce było zamieszkane od I wieku p.n.e., a zamek po raz pierwszy wzmiankowano w 806 roku. W 1239 Guillaume de Peyrepertuse po poddaniu się przekazał go Ludwikowi IX; od 1242 król go wzmocnił, a donżon Sant Jòrdi zbudowano w latach 1250–1251. Traktat z Corbeil w 1258 roku wyznaczył granicę tuż na południe od zamku.

Nazwa Peyrepertuse pochodzi z okcytańskiego Pèirapertusa, „przebita skała”, od skały, na której stoi zamek. Twierdza należy do „Pięciu Synów Carcassonne” obok Quéribus, Puilaurens, Termes i Aguilar i ze względu na rozmiar nazywana jest „niebiańskim Carcassonne”. Zwiedzający wchodzą przez północną bramę i widzą jeszcze ganek obronny dolnego obwodu, którego płyty spoczywają na kroksztynach.

Dostęp do zamku odbywa się wąskim, krętozym szlakiem od parkingu i wymaga solidnego obuwia oraz rozsądnej kondycji fizycznej. Zwiedzanie polega na wspinaczce i zejściu po nierównych ścieżkach i schodach na różnych odcinkach zmian wysokości.

Plan zamku porównuje się do ogromnego kamiennego okrętu, którego ostry dziób mieścił niegdyś machinę do miotania kamieni. Podwyższony i ufortyfikowany kościół Sainte-Marie, z otworami strzelniczymi w blankach, tworzy wraz z budynkiem mieszkalnym o dwóch kondygnacjach sklepionych komnat stary stołp. Cztery cysterny o pojemności od 12 do 40 m³ zaopatrywały załogę w wodę.