Oppidum d'Entremont, Stanowisko archeologiczne celtyckiego oppidum w Aix-en-Provence, Francja

Oppidum d'Entremont to stanowisko archeologiczne o powierzchni 3,5 ha na trójkątnym płaskowyżu na południowym krańcu płaskowyżu Puyricard, 3 km od Aix-en-Provence. Najwyższy punkt osiąga 367 m, z klifami na południu nad doliną Arc. Dwa otoczone murami obszary osadnicze, Habitat 1 i Habitat 2, zajmują płaskowyż; niskie mury z szarych bloków kamiennych wyznaczają prostokątne zagrody na nagiej ziemi.

Entremont było zamieszkane od 180–170 r. p.n.e. jako stolica Salluwiów, konfederacji celto-liguryjskiej. W 123 r. p.n.e. armia rzymska Gajusza Sekstiusza Kalwinusa zdobyła oppidum; król Teutomalios uciekł do Allobrogów. Mieszkańcy przenieśli się do nowego rzymskiego miasta Aquae Sextiae, a około 90 r. p.n.e. płaskowyż był całkowicie niezamieszkany.

Nazwa Entremont pojawia się dopiero w średniowieczu jako Antremons, zlatynizowane do Intermontes; pochodzi zapewne od rodziny Tramonto, właściciela wieży na południowym zboczu, choć dokument z 1233 r. wymienia Intermundo. Nie wiadomo, jak Salyowie nazywali swoje miasto. Wykopaliska z lat 40. XX w. przyniosły siedzących wojowników z dłonią na odciętej głowie wroga, postacie kobiece i konie, rzeźbione w drobnoziarnistym miejscowym wapieniu ze śladami farby.

Odwiedzający powinni nosić wygodne buty, ponieważ stanowisko znajduje się na podniesionej powierzchni z nierównym gruntem. Dostęp jest pieszo, a wizyty wcześnie rano lub późnym wieczorem oferują najlepsze światło do badania ruin.

Odkopki odsłoniły starannie rzeźbione rzeźby z kamienia przedstawiające ludzkie twarze i postacie. Najlepsze przykłady znajdują się teraz w Musée Granet w Aix-en-Provence, ujawniając zaskakującą wyrafinowanie w ich kulturze wizualnej.