Cemetery of Wismar, Cmentarz pomnik ogrodowy w Wismarze, Niemcy.

Cmentarz Wismar to wąskie, wschodnio-zachodnie założenie grzebalne na południe od starego miasta, podzielone przez Schweriner Straße na większy Cmentarz Wschodni i mniejszy Cmentarz Zachodni. Został założony od 1832 roku według projektu ogrodowego architekta I. G. Borgwarda i zachował stare drzewa. Na terenie znajdują się Stary Cmentarz i 20 pojedynczych zabytków, m.in. kaplica Martensa z 1832 roku i klasycystyczny dom dozorcy z lat 1832/33.

14 września 1831 r. rada i mieszczanie Wismaru postanowili założyć nowy cmentarz, rozpoczęty w 1832 r. na południe od starego miasta, na terenach dawnych fortyfikacji miejskich. Urządzenie ogrodowe wykonano według planów architekta I. G. Borgwarda. Kupiec Johann Gottfried Martens, członek komisji cmentarnej, popierał przedsięwzięcie i w 1832 r. wzniósł neoklasycystyczną kaplicę grobową swojej rodziny jako wschodnią granicę; kaplica cmentarna powstała w latach 40. XX w. według planów hamburskiego architekta Konstanty'ego Gutschowa.

Na cmentarzu znajduje się założony w latach 60. XX wieku Ehrenhain, gaj pamięci bojowników o socjalizm. Tablice upamiętniają komunistów Johanna Frehsego i Ernsta Scheela, zamordowanych w Dachau, oraz przewodniczącego KPD Ernsta Thälmanna, zamordowanego w Buchenwaldzie w 1944 roku. Kamień z 1921 roku po wschodniej stronie czci zastrzelonych robotników, którzy w 1920 roku podczas puczu Kappa bronili republiki.

Cmentarz leży na południe od starówki Wismaru, przedzielony Schweriner Straße: większy Ostfriedhof dostępny jest przez Wiesenweg, mniejszy Westfriedhof bezpośrednio od drogi. Teren ciągnie się wąsko ze wschodu na zachód, więc spacer prowadzi kolejno przez Stary Cmentarz, cmentarz Wschodni i Zachodni. Kaplica Martensa i dom dozorcy z lat 1832/33 stoją w starszej części.

Na cmentarzu pochowano 36 robotników przymusowych, którzy zginęli w czasie II wojny światowej, przy Schweriner Straße; kamień pamiątkowy z 1947 r. na cmentarzu zachodnim ich upamiętnia. Wielu pracowało w Triebwagen- und Waggonfabrik lub w zakładach lotniczych Dornier. Kamień z 1921 r. po stronie wschodniej czci natomiast robotników rozstrzelanych podczas obrony republiki w puczu Kappa w 1920 r.