Kinderheim, Sierociniec i zabytek architektury w dzielnicy Neuhausen, Monachium, Niemcy.

St. Marien-Ludwig-Ferdinand-Kinderheim to neobarokowy kompleks trzech skrzydeł między ulicami Roman, Lachner, Renata i Winthir. Jego północne skrzydło dominuje wieżowa brama z dachem czterospadowym, a nad głównym portalem znajduje się duża Madonna z Dzieciątkiem w stylu szkoły rzeźbiarskiej z Weilheim. 27-metrowy południowy budynek, parterowy z dachem czterospadowym i mezzaninem, łączy się z centralną kaplicą, wznoszącą się na dwukondygnacyjnej podstawie z wysoką sygnaturką.

Budynek został zaprojektowany w latach 1885-1892 przez architekta Emanuela von Seidla i założony jako St. Marien-Ludwig-Ferdinand-Kinderheim dla dzieci sierot. Instytucja utrzymywała swój pierwotny cel przez ponad stulecie i została następnie chroniona jako zabytek.

Nazwa łączy dwoje protektorów: księżną Maríę de la Paz Bawarską, pozyskaną w 1885 roku, i jej męża księcia Ludwiga Ferdynanda, który w 1890 roku objął dom chłopców. Ich córka, księżna Pilar, przejęła to zadanie po ich śmierci w 1946 i 1949 roku. Dawną kaplicę zdekonsekrowano i dodano strop na potrzeby szkolenia rodziców.

Zespół zajmuje kwartał między ulicami Roman-, Lachner-, Renata- i Winthirstraße w Neuhausen; główny portal z reliefem Madonny znajduje się w północnym skrzydle od strony ulicy. To czynny dom dziecka z internatem prowadzony przez Blindeninstitutsstiftung, więc budynki i teren nie są udostępnione do zwiedzania. Elewacje i bramę ogląda się z ulicy.

Nad głównym portalem znajduje się duża Madonna z Dzieciątkiem w stylu szkoły rzeźbiarskiej z Weilheim. Kompleks miał też własną pralnię, prasowalnię, szewski warsztat i piekarnię, dzięki czemu dom dziecka w dużej mierze sam się zaopatrywał.