St. Johannes der Täufer, Gotycki kościół parafialny w Rain, Niemcy

St. Johannes der Täufer to późnogotycka pseudobazylika o długości 45 metrów, z nawą szeroką na 20 metrów i nawą główną wysoką na 15 metrów. Jej 66-metrowa wieża stoi w południowym narożniku chóru, przechodząc z kwadratowej podstawy w ośmioboczną barokową nadbudowę zwieńczoną hełmem około 1870 roku. Wnętrze ma trójnawowy korpus z sklepieniem sieciowym i jednoprzęsłowy, pięcioboczny chór.

Po raz pierwszy wzmiankowana w 1314 roku i nazwana kościołem parafialnym w 1322, świątynia opiera się na dolnej części wieży o murach grubości 1,80 metra, wzniesionej między 1250 a 1300 rokiem. Nawa gotycka powstała między 1380 a 1480 rokiem, łuk tęczowy nosi datę 1480, a od 1538 wieżę budowano na późnoromańskiej podbudowie. W XVII wieku dokonano przebudowy barokowej, a około 1870 wieża otrzymała obecny hełm.

Kościół wykazuje zawiłe sklepienie sieciowe w nawie głównej z delikatnymi wzorami geometrycznymi. Malowidła ścienne z 15. wieku pozostają widoczne i pokazują artystyczne smaki średniowiecznych wiernych.

Wieża o wysokości 66 metrów stoi w południowym narożniku prezbiterium, dlatego główne wejście najłatwiej znaleźć od centrum miasta. Wchodzi się przez portal południowy, nad którym namalowany jest św. Krzysztof. Podczas nabożeństw w prezbiterium zwiedzający pozostają w nawach bocznych.

W ściany wmurowane są nagrobki i epitafia, w tym płyta proboszcza Endresa Weißa, zmarłego w 1507 roku, ukazująca go w pełnej postaci. Kościół przechowuje też kurek na dachu, zerwany przez burzę i w 1866 roku ponownie osadzony przez artylerzystę Jaca Zecha, który wspiął się na wieżę.