Versuchsanstalt für Wasserbau und Schiffbau Berlin, Ośrodek badawczy inżynierii wodnej i budowy statków w Berlin-Mitte, Niemcy.

Versuchsanstalt für Wasserbau und Schiffbau, zwana Rosa Röhre, stoi na Schleuseninsel na Landwehrkanal w Berlinie-Charlottenburgu. Ludwig Leo zaprojektował budowlę wzniesioną w latach 1968–1974: różowa rura obiegowa przenika obłożony niebieskimi płytami sześcian laboratorium, a oba elementy utrzymuje spawana konstrukcja stalowa na 4,2-metrowym cokole żelbetowym. Półkolista ceglana bryła z ciągłym pasem okien wysuwa się nad kanał.

Instytut badawczy założono w 1903 roku na Schleuseninsel w Charlottenburgu; cesarz Wilhelm II odrzucił wcześniejszą lokalizację przy swoim placu do jazdy notatką „Mein Reitplatz bleibt”. Przebudowa w latach 1927–1930 dodała Südhalle z dużymi łukowymi oknami na kanał. Ludwig Leo zaprojektował różowy kanał cyrkulacyjny wzniesiony w latach 1968–1974; obiekt uruchomiono w 1975 roku.

Berlińczycy nazywają budynek Rosa Röhre, różową rurą, od koloru, który Ludwig Leo wybrał dla 17-mm stalowej powłoki kanału. Rura przenika obłożony na niebiesko sześcian laboratorium, a wewnętrzne pokłady z ciemnozielonymi podłogami i białymi ścianami przypominają maszynownie statków. Deutschlandfunk nazwał go ikoną architektury pop-artu.

Budynek stoi na Schleuseninsel na Landwehrkanal, przy Müller-Breslau-Straße, na zachodnim krańcu Tiergarten w Charlottenburgu. Nie jest udostępniony do zwiedzania; różową rurę i obłożony na niebiesko blok laboratorium widać z brzegu kanału i z sąsiednich ulic. Zakład zamknięto około 2001/02, a bieżące zlecenia dokończono do lata 2007.

Wąska działka była już całkowicie zabudowana przed rozbudową Ludwiga Leo, dlatego zaprojektował on rurę obiegową pionowo, a nie poziomo — stąd wygląd miejskiej rzeźby. Stalowa powłoka rury o grubości 17 mm pokryta jest 4-centymetrową warstwą różowej pianki PU, która izolowała jeszcze po odspojeniu od stali.