Kriminalgericht Moabit, Sąd karny w Moabit, Niemcy

Kriminalgericht Moabit to neobarokowy gmach sądowy przy Turmstraße, wzniesiony w latach 1902–1906 według projektów Paula Thoemera i Jeana Fasquela. Jego jasna kamienna fasada ciągnie się 210 metrów wzdłuż ulicy, a dach kryją czerwone dachówki z lukarnami; dwie wieże mają 60 metrów wysokości i zielone miedziane kopuły. Wnętrze z jasnoszarego kamienia z rzeźbionymi balustradami i zegarem nad środkowym łukiem prowadzi do 21 sal sądowych.

Pierwszy sąd karny Moabit, zaprojektowany przez Heinricha Herrmanna przy udziale Augusta Bussego, powstał przy Rathenower Strasse w latach 1877–1881 i został oddany 15 września 1881 roku. Jego skrzydła od ulicy uległy poważnym zniszczeniom w czasie II wojny światowej i zostały rozebrane w 1953 roku, lecz łukowy tylny blok cel przetrwał. Obecny budynek A przy Turmstrasse wzniesiono w latach 1902–1906 według planów Paula Thoemera i Jeana Fasquela, z 21 salami rozpraw, i był pierwszym elektrycznie oświetlonym budynkiem Berlina.

Nad główną bramą przy Turmstraße w tarczy stoi rzeźba Justitii z piaskowca; druga Justitia w łuku środkowej hali podnosi dwa palce prawej ręki do przysięgi, z sentencją „Die Wahrheit weist den Eintretenden den Weg”. Na dziedzińcu C inskrypcja „Die Sonne bringt es an den Tag” nawiązuje do baśni Adelberta von Chamisso z 1827 r., opublikowanej w zbiorze braci Grimm.

Kompleks obejmuje ponad dwanaście dziedzińców i 17 klatek schodowych, dlatego do sal rozpraw najlepiej dojść oznaczonymi wejściami. Nie wszystkie części są otwarte dla publiczności. Adres to Turmstraße 91; areszt śledczy Moabit przylega do terenu przy Alt-Moabit 12a.

Obie wieże mają 60 metrów wysokości, a elewacja od Turmstraße liczy 210 metrów. Na dziedzińcu C znajduje się inskrypcja „Die Sonne bringt es an den Tag”, prawdopodobnie z baśni Adelberta von Chamisso z 1827 roku opublikowanej w zbiorze braci Grimm; dokładnego wyjaśnienia dotąd nie znaleziono.