St.-Elisabeth-Kirche, Katolicki kościół parafialny w Harvestehude, Hamburg, Niemcy

St.-Elisabeth-Kirche to katolicki kościół parafialny wzniesiony w 1926 roku według planów Heinricha Renarda i Jos. van Geistena na dwóch wąskich działkach miejskich kamienic przy Oberstraße w dzielnicy Harvestehude. Fasada z jasnego kamienia ciosanego ma powściągliwy wystrój ekspresjonistyczny, w tym relief przedstawiający cud róż Elżbiety z Turyngii nad wysokim oknem z szprosami. Po prawej wznosi się asymetryczna kwadratowa wieża z zieloną miedzianą kopułą, a wysokość okapu dopasowano do sąsiedniej zabudowy.

Kościół św. Elżbiety zbudowano w 1926 roku według planów Heinricha Renarda i Jos. van Geistena na dwóch wąskich działkach miejskich domów przy Oberstraße. W 2001 roku hamburski urząd ochrony zabytków wpisał kościół przy Oberstraße 67 wraz z sąsiednim domem parafialnym przy Hochallee 61 jako zespół do rejestru zabytków. Aby sfinansować restrukturyzację i oszczędności w archidiecezji hamburskiej, parafia sprzedała sąsiednią plebanię na rogu Hochallee i Oberstraße; mieszczące się w niej sale parafialne, w tym przedszkole, połączono w parterowym nowym budynku wzniesionym w 2006 roku w ogrodzie przed plebanią.

Parafia nosi imię Elżbiety Turyńskiej, której legenda o cudzie róż jest przedstawiona w dekoracji fasady. Kościół pozostaje głównym kościołem rzymskokatolickiej parafii St. Elisabeth Hamburg, a sąsiednia Katholische Schule Hochallee, założona w 1927 roku, działa nadal jako uznana przez państwo szkoła prywatna.

Kościół stoi przy Oberstraße 67, obok domu parafialnego przy Hochallee 61, w pobliżu Hochallee i Innocentiapark. Wzniesiono go na dwóch wąskich działkach miejskich kamienic i przylega on z obu stron do sąsiednich budynków, dlatego wejście od ulicy łatwo przeoczyć. Organy Beckeratha z 1951 r. przebudowano w 2020 r. na 52 registrów i podwójny stół gry.

Kościół wzniesiono w 1926 roku według planów Heinricha Renarda i Jos. van Geistena na dwóch wąskich działkach miejskich kamienic; przylega z obu stron do sąsiednich budynków i dostosowuje się do ich wysokości okapu. Wyróżniają go tylko asymetryczna wieża i okładzina z kamienia; elewacja ma powściągliwy ekspresjonistyczny wystrój, w tym legendę o cudzie róż Elżbiety Turyńskiej.