Pfahlwege im Campemoor, Kładki archeologiczne w Neuenkirchen-Vörden, Niemcy

Pfahlwege im Campemoor to drewniane szlaki z epoki kamienia, które biegły przez torfowisko i zachowały się pod warstwami torfu i wody. Szlaki składają się z drewnianych desek ułożonych obok siebie i kilku struktur równoległych, które archeolodzy odkrywali na przestrzeni wieków.

W Campemoor odkryto sześć prehistorycznych dróg przez torfowisko, badanych wykopaliskowo w latach 1992–2004. Najstarsza, droga 31 Pr, powstała około 4550 r. p.n.e. w środkowym neolicie i uchodzi za najstarszą znaną drogę torfowiskową na świecie. Jej trójwarstwowa konstrukcja miała u podstawy pnie brzozowe, trzy równoległe rzędy pni sosnowych i pomost z sosnowych okrąglaków do 20 cm grubości ze śladami ciosania kamiennymi siekierami. Droga 32 Pr, datowana na lata 2900–2879 p.n.e., biegła równolegle 30 m dalej.

Drogi noszą oznaczenie Pr z numerem, nadane na cześć badacza torfowisk Hugo Prejawy. Wykopaliska przyciągnęły około 1500 zwiedzających podczas Dnia Otwartych Zabytków w 1996 roku. Około 1 km na południowy wschód od stanowisk ludzie z Hunteburga znaleźli w 1949 roku dwa ciała bagienne z III lub IV wieku.

Miejsce położone jest na obszarze torfowiska z wilgotnymi i bagnistymi warunkami, szczególnie w bardziej wilgotnych miesiącach. Odwiedzający powinni nosić odpowiednie obuwie i zapoznać się z lokalnymi tablicami informacyjnymi, aby w pełni zrozumieć znaleziska archeologiczne.

Około kilometra na południowy wschód od stanowisk w 1949 roku znaleziono dwa ciała bagienne z III lub IV wieku: „Männer von Hunteburg”. Same drogi noszą skrót Pr, upamiętniający badacza torfowisk Hugo Prejawę. W Dniu Otwartych Zabytków w 1996 roku na wykopaliska przyszło około 1500 zwiedzających.