Borders of the Roman Empire, Fortyfikacje graniczne Cesarstwa Rzymskiego, dziedzictwo światowe w kilku krajach

Granice Imperium Rzymskiego łączyły naturalne bariery, takie jak Ren i Dunaj, z drogami wojskowymi, połączonymi fortami i miejscami ciągłymi murami. W Brytanii wzniesiono dwa mury jeden za drugim: Mur Hadriana w 122 roku i Mur Antonina między 142 a 144 rokiem; w Syrii i Arabii Petraea nie było ciągłego muru, lecz sieć osad granicznych i fortów. W Dacji Limes Moesiae łączył dwie lub trzy linie wału z Wielkim Obozem i wieloma mniejszymi obozami.

Łaciński termin limes nabrał znaczenia administracyjnego dopiero po III wieku, oznaczając okręg wojskowy pod dowództwem dux limitis. W Brytanii wzniesiono dwa mury jeden za drugim: mur Hadriana z 122 roku z 50 000 żołnierzy oraz mur Antonina z lat 142–144, porzucony w 164 i krótko obsadzony w 208 za Septymiusza Sewera. W Dacji Limes Moesiae łączył dwie lub trzy linie wału z Wielkim Obozem i licznymi mniejszymi obozami.

Systemy graniczne kształtowały rozwój Europy poprzez szlaki handlowe, posterunki wojskowe i strefy interakcji między populacjami rzymskimi i nierzymskimi. Miejsca te pokazują, jak ludzie z różnych światów żyli i handlowali razem.

Odcinki granicy leżą w wielu krajach, od Muru Hadriana w Brytanii po Limes Tripolitanus w Afryce Północnej, więc przed podróżą wybierz jeden z nich. W forcie Saalburg pod Frankfurtem można przejść przez zrekonstruowany garnizon. Kamienne fundamenty na zdjęciach należą do jednego wykopanego stanowiska granicznego, gdzie niskie mury wyznaczają pomieszczenia.

Łaciński rzeczownik limes oznaczał ścieżkę lub miedzę między polami, znak graniczny albo dowolną drogę, zanim badacze odnieśli go do granicy cesarstwa. Po III wieku stał się terminem administracyjnym oznaczającym okręg wojskowy pod dowództwem dux limitis. Sami Rzymianie nie używali tego słowa na określenie granicy imperium.