Wigbertikirche, Katolicki kościół parafialny w Erfurcie, Niemcy

Kościół św. Wigberta jest katolickim kościołem filialnym na starówce w Erfurcie, zbudowanym w obecnej postaci w latach 1409–1473. Wieża z 1409 r. mieściła niegdyś zamieszkaną izbę strażnika przeciwpożarowego, a we wnętrzu późnogotyckim od 1996 r. stoi ołtarz szafiasty przeniesiony z kościoła św. Walburgi w Großengottern. Witraże o tematyce „odejść” wstawiono podczas remontu ukończonego w 2004 r.

Parafia istnieje tu od połowy X wieku; obecny późnogotycki kościół został poświęcony w 1473 roku, a wieża pochodzi z 1409 roku. Św. Wigbert był w okresie reformacji przedmiotem sporu między katolikami a protestantami; kościół jest katolicki od 1606 roku, z wyjątkiem okresu szwedzkiego wojny trzydziestoletniej, gdy pełnił funkcję protestanckiego kościoła garnizonowego. W latach 1651–1822 był także kościołem klasztornym augustianów-eremitów.

Patronem jest święty Wigbert, towarzysz Bonifacego, założyciela diecezji; jego wspomnienie przypada 13 sierpnia. Od 1996 roku w kościele znajduje się gotycki ołtarz szafiasty z kościoła św. Walpurgi w Großengottern, dzieło, którego warto szukać we wnętrzu.

Schron przeciwlotniczy z czasów II wojny światowej na dziedzińcu jest ponownie udostępniony publiczności od 2005 roku; wchodzi się do niego z wewnętrznego dziedzińca, nie od ulicy. Kościół stoi obok miejsca po Barfüßerkirche, zniszczonym przez minę lotniczą 25 listopada 1944 roku. Wnętrze przekształcano w latach 50. i 90. XX wieku, a od 2003 roku trwała gruntowna renowacja budynku.

Wieża pochodzi z 1409 roku, a w 1563 przekształcono ją w wieżę strażniczą przeciwpożarową; do 1878 roku była w tym celu zamieszkana. Strażacy mieszkali w wieży, która była jednym z zamieszkanych punktów obserwacyjnych Erfurtu, a nie czysto wojskową budowlą.