Wilmersdorf Cemetery, Zabytkowy ogród i cmentarz w Charlottenburg-Wilmersdorf, Niemcy.

Cmentarz Wilmersdorf to alejowy cmentarz kwaterowy o powierzchni 10,12 hektara w berlińskiej dzielnicy Wilmersdorf, założony od 1885/1886 roku z prostokątną siatką ścieżek i alejami lip i platanów. Jego kaplica, wzniesiona według projektów Maxa Contaga i Christiana Havestadta, została zniszczona w czasie II wojny światowej, a następnie rozebrana; zachował się rondel ścieżek obsadzony rododendronami. Kwatery A, B i D są wpisanym zabytkiem ogrodowym.

Cmentarz założono w latach 1885/1886 jako cmentarz gminny wiejskiej gminy Deutsch-Wilmersdorf, na zachód od centrum miejscowości i na południe od Berliner Straße, na powierzchni około jednego hektara. Do 1887 roku w jego środku stała ceglana kaplica z przylegającą kostnicą, zaprojektowana przez Maxa Contaga i Christiana Havestadta, a teren przecinała prostokątna siatka alejek, których główne ciągi obsadzono lipami i platanami. W latach 1906–1915 cmentarz powiększono na południe, zachód i wschód, zachowując zasadniczo te same zasady; projekty przypisuje się Richardowi Thiememu. Kaplica została poważnie uszkodzona w czasie II wojny światowej i następnie rozebrana; w jej miejscu rosną dziś rododendrony.

Nazwa cmentarza pochodzi od dawnej gminy Deutsch-Wilmersdorf, której cmentarzem miejskim był od 1885/1886 roku. Główne aleje obsadzono przede wszystkim lipami i platanami, a przy murze cmentarnym znajdują się liczne monumentalne grobowce rodzinne. Nagrobki przy murze, jak edykuła z inskrypcją „FAMILIE HASS LACHER”, pokazują, jak rodziny z Wilmersdorfu czciły swoich zmarłych.

Na cmentarz wchodzi się od Berliner Straße, gdzie dawna główna brama pełni dziś rolę bocznego wejścia. Główne aleje tworzą prostokątną siatkę i są obsadzone głównie lipami i platanami; wzdłuż zewnętrznych murów stoją zachowane groby ścienne i mauzolea. Kaplica, która stała w centrum, została rozebrana po zniszczeniach wojennych; pozostał po niej okrągły plac z nasadzeniami różaneczników.

Cmentarz ma prostokątną siatkę alejek, a główne drogi urządzono jako aleje lip i platanów. Rozbudowy na południe, zachód i wschód w latach 1906–1915 przypisuje się Richardowi Thiememu. Ceglana kaplica według Maxa Contaga i Christiana Havestadta, ukończona do 1887 roku, została poważnie uszkodzona w czasie II wojny światowej i następnie rozebrana; jej okrągły plac zachował się, obsadzony rododendronami.