Immanuel-Kirche, Luterański kościół protestancki w Marten, Dortmund, Niemcy.

Immanuel-Kirche to krzyżowa świątynia centralna z surowego granitu Westerwald, wzniesiona w latach 1906–1908 według planów Arno Eugena Fritschego. Z powodu kształtu działki nie jest orientowana: wejście znajduje się od południa, ołtarz od północy, a cały budynek jest obrócony o około 30° zgodnie z ruchem wskazówek zegara względem osi północ-południe. Wysoka wieża z lekko wygiętym ostrym hełmem stoi w kącie między fasadą a ramieniem transeptu; po wschodniej i zachodniej stronie są dwa duże okna secesyjne.

Kościół wzniesiono w latach 1906–1908 według planów Arno Eugena Fritschego i poświęcono 18 marca 1908 roku. Krzyżowa budowla centralna nawiązuje do programu wiesbadeńskiego z 1891 roku dla protestanckiego budownictwa kościelnego. Nazwę Immanuel-Kirche nosi dopiero od lat 80. XX wieku, przejętą od kościoła partnerskiego w Berlinie Wschodnim; w 1983 roku wpisano go do rejestru zabytków, a w 2015 roku do Route der Industriekultur, Sakralbauten.

Nazwa Immanuel-Kirche pochodzi dopiero z lat 80. XX wieku, gdy zbór przejął ją od partnerskiego kościoła w Berlinie Wschodnim. Wnętrze zdobi złoty pas nad łukami z Błogosławieństwami; czytelna prawa strona głosi „Selig die rein im Herzen sind, denn sie werden Gott” (Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą). Jasnoniebieskozielone sklepienie z kremowymi żebrami i dwoma owalnymi medalionami z postaciami zwierząt należy do secesyjnego wyposażenia odrestaurowanego w latach 1982–1989.

Kościół nie jest zorientowany na wschód: wejście znajduje się po stronie południowej, a ołtarz po północnej, a cały budynek jest obrócony o około 30° zgodnie z ruchem wskazówek zegara względem osi północ-południe z powodu kształtu działki. Dwa duże secesyjne okna są po stronie wschodniej i zachodniej, a wysoka wieża stoi w kącie między fasadą a ramieniem transeptu.

Widoczne za historycznym prospektem organy to instrument cyfrowy zbudowany przez firmę Benedikt w 1997 roku, mający 103 rejestry w 8 niezależnych sekcjach; widoczny jest tylko stół gry z trzema manuałami. Jego 20 nowych głośników i sześć jednostek wcześniejszych organów Ahlborn stoi za secesyjnym prospektem. Od 2009 roku uzupełnia je komputer z programem Hauptwerk.