Kleiner Leuchtturm, Żeliwna latarnia morska w Borkum, Niemcy.

Kleiner Leuchtturm to wieża żeliwna o wysokości 32 metrów z charakterystycznym kształtem szesnastu boków, położona na dziesięciometrowej wydmie na południowo-zachodnim wybrzeżu Borkum. Jego wyraźny wzór w czerwone i białe paski jest widoczny z daleka i wyróżnia się w płaskim krajobrazie wyspy.

Zaplanowana w 1883 roku na konferencji w Emden jako jedna z pięciu latarni nabieżnikowych Dolnej Ems, wieża została ukończona w 1890 roku i wraz z pozostałymi oddana do użytku 1 października 1891 roku. Wskazywała drogę do torów wodnych Hubertgat i Westerems, aż światło Westerems przeniesiono na Neuer Leuchtturm na początku lat 60. XX wieku; latem 2003 roku wycofano ją z eksploatacji po zmianach piaszczystych w Hubertgat.

Przydomek „Elektrischer Leuchtturm” pochodzi stąd, że była to pierwsza niemiecka latarnia zbudowana do pracy elektrycznej, zasilana z własnej małej elektrowni węglowej. Od kwietnia 1894 działała tu morska stacja telegraficzna, w której żegluga wymieniała sygnały flagowe z obsługą latarni, przekazującą je dalej telegrafem; kierowała nią cesarska administracja telegrafu, Prusy dostarczały obsługę, a marynarka cesarska urządzenia sygnałowe.

Wieża stoi na dziesięciometrowej wydmie po południowo-zachodniej stronie Borkum i nie jest udostępniona do zwiedzania; ogląda się ją z zewnątrz. Do obiektu nadal dochodzi dawna bocznica Borkumer Kleinbahn, później używana do dostarczania węgla. Od 1970 roku wieża służy jako nośnik anten systemu bezpieczeństwa ruchu Ems, prowadzonego wspólnie przez Niemcy i Holandię.

Przydomek „elektryczna latarnia” wziął się stąd, że była to pierwsza w Niemczech latarnia zbudowana do pracy elektrycznej, zasilana własną małą elektrownią węglową. Bocznicę kolejki Borkumer Kleinbahn, doprowadzoną do placu budowy, zachowano i wykorzystano do dostarczania tego węgla. W maju 1900 r. uruchomiono tu pierwszą na świecie oficjalną nadbrzeżną stację radiową, przekazującą meldunki statków we współpracy z latarniowcem Borkumriff.