Schloss Krauchenwies, Neoklasyczny zamek w Krauchenwies, Niemcy

Schloss Krauchenwies to dwukondygnacyjny, trójskrzydłowy budynek wczesnego klasycyzmu z dachami czterospadowymi, ułożony w nieregularny podkówkowy plan. Stoi w południowo-wschodnim narożniku parku książęcego Hohenzollernów przy Bundesstraße 311 w kierunku Sigmaringen. W zaokrąglonym skrzydle zachodnim z wieżyczką na dzwony znajduje się kaplica, a kuchnia przylegała do niej od północy. Skrzydło wschodnie wydłużono na południe podczas przebudowy.

Miejsce wywodzi się ze średniowiecznego zamku na wodzie, wzmiankowanego w 1303 roku jako wieża rodu Leiterbergów, panów Krauchenwies, a w 1414 nazwanego Wasserhaus. Hans Waldner przebudował go w latach 1595–1597 na renesansowy pałac dla hrabiego Karola II Hohenzollern-Sigmaringen; w marcu 1633 zniszczyły go wojska szwedzkie generała Horna. Książę Karol Fryderyk kazał go w latach 1769–1785 przekształcić w dzisiejszy wczesnoklasycystyczny budynek o trzech skrzydłach.

Zamek był rezydencją letnią dla hrabiów i książąt z Hohenzollern-Sigmaringen i ukazuje, jak żyła lokalna szlachta. Można tam zwiedzić eleganckie pokoje, w których przebywała arystokratyczna rodzina.

Zamek znajduje się bezpośrednio przy głównej drodze, co ułatwia dostęp, ale oznacza również, że jest tam trochę hałasu z ruchu. Otaczający park zapewnia miejsce do spacerów i badania zewnętrznych części budynku z różnych kątów.

W kwietniu 1941 roku 19-letnia Sophie Scholl z Ulm rozpoczęła w zamku sześciomiesięczną służbę w cywilnym obozie pracy 501 Krauchenwies; tu rosła jej niechęć do narodowego socjalizmu. W latach 1979–1981 budynek służył jako obóz przejściowy dla uchodźców z Wietnamu, a w 2001 roku ród Hohenzollernów wystąpił o rozbiórkę, której sprzeciwiła się opinia publiczna.