Zehlendorf Forest Cemetery, cmentarz w Berlinie, w Niemczech

Waldfriedhof Zehlendorf to cmentarz na południowym zachodzie Berlina otoczony świerkami, dębami i brzozami, ze ścieżkami prostymi i zakrzywionymi prowadzącymi odwiedzających przez różne sekcje. Teren składa się z obszarów łąk i lasów, przy czym około jedna trzecia pozostaje jako naturalny las.

Część północną zaplanowano w 1945 roku, tuż po drugiej wojnie światowej, i urządzono w latach 1946-1947 według projektu Herty Hammerbacher; Max Dietrich rozbudował ją w latach 1948-1954. W 1953 roku powstał włoski cmentarz wojenny z 1170 płytami grobowymi jeńców wojennych i internowanych wojskowych, w tym 127 ofiar masakry w Treuenbrietzen. Hale pogrzebowe na naturalnym wzniesieniu zbudowano dopiero w latach 1956-1958 według planów Sergiusa Ruegenberga i Wolfa von Möllendorffa.

Cmentarz nosi nazwę dawnej dzielnicy Zehlendorf, a nie swoich drzew. Od 2002 roku 43 groby mają status Ehrengräber i są utrzymywane przez Senat Berlina, w tym groby Willy'ego Brandta, Ernsta Reutera i Otto Suhra. Włoska kwatera wojenna z 1953 roku liczy 1170 płyt, w tym 127 ofiar masakry w Treuenbrietzen.

Cmentarz ma dwie bramy wejściowe: jedną z 1950 r. przy Potsdamer Chaussee i drugą z 1959 r. przy Wasgensteig, dając wystarczająco czasu na eksplorację i spacer przez różne sekcje. Wewnątrz nie ma sklepów ani dużych obiektów, dlatego odwiedzający powinni być gotowi na własne potrzeby.

Grób Willy'ego Brandta, oznaczony zgrubnie obrobionym jasnoszarym kamieniem z wyrytym nazwiskiem, leży pod żywopłotami, a przed nim rosną lilie i zwisające żółte kwiaty. Cmentarz ma 43 groby honorowe (stan na 2002 r.) utrzymywane przez Senat Berlina, m.in. Ernsta Reutera, Otto Suhra i Klausa Schütza.