Ingolstadt Rail Bridge, Most kolejowy ze stali kompozytowej w Ingolstadt, Niemcy

Most kolejowy w Ingolstadt przenosi linię Monachium–Treuchtlingen nad Dunajem na trzech równoległych przęsłach: dwóch starszych kratownicach o równoległych pasach po wschodniej stronie i zbudowanym w latach 1999–2001 stalowo-betonowym moście korytowym po zachodniej. Konstrukcja o długości 184 m ma przęsła 13,42, 19,00, 22,30, 55,15, 54,72 i 19,50 m, a filary mają 4–6 m wysokości. Wzdłuż krawędzi koryta stalowe dźwigary podłużne o zmiennej wysokości falują, sprawiając wrażenie żagli.

Pierwszy most kolejowy powstał tu w latach 1868–1869 dla linii Monachium–Gunzenhausen; zaprojektował go Heinrich Gerber jako trzy żelazne kratownice o równoległych pasach i rozpiętości 53,9 m każda, a w 1922 roku most odnowiono. W latach 1999–2001 dodano trzecią konstrukcję, 184,09-metrową korytową belkę zespoloną stalowo-betonową, jeden z czterech dużych mostów kolejowych nowej linii zbudowanych w latach 1998–2006. Plan z 1992 roku zastąpienia go trzytorowym mostem sprężonym za 20 milionów marek porzucono po sporze DB z miastem o położenie i formę.

Most przenosi linię Monachium–Treuchtlingen; od grudnia 2006 większość pociągów dalekobieżnych między Monachium a Norymbergą jedzie tędy. Tor wschodni jest zarezerwowany dla pociągów towarowych i niektórych regionalnych, zachodni zwykle obsługuje pociągi pasażerskie z Norymbergi i Treuchtlingen.

Most najlepiej widać ze ścieżki rzecznej poniżej, gdzie odwiedzający mogą obserwować strukturę i jej szczegóły inżynierskie z innego kąta. Spacery wzdłuż wody oferują dobre możliwości fotografowania i eksploracji dzieła bez ograniczeń.

Trzeci most, zbudowany w latach 1999–2001 za 2,5 mln euro, był jednym z sześciu nominowanych do Niemieckiej Nagrody Budownictwa Mostowego 2006. Stalowe dźwigary podłużne wzdłuż krawędzi koryta mają falistą górną krawędź, która podąża za obciążeniem, sprawiając wrażenie żagli.