St. Albertus Magnus, Nowoczesny kościół katolicki w Brunszwiku, Niemcy

St. Albertus Magnus to katolicki kościół parafialny i kościół klasztorny dominikanów w Brunszwiku, zbudowany w 1958 roku według projektu Hansa Joachima Lohmeyera. Ceglana hala kościelna ma betonowe filary i siatkowe betonowe wzmocnienia oraz wysoką, smukłą, wolnostojącą wieżę. Fasadę wypełnia duże ostrołukowe okno z białego betonu z rombowymi szybami.

Budynek zaprojektował architekt Hans Joachim Lohmeyer i poświęcono go w 1958 roku. Powstał w okresie powojennym, kiedy wiele nowych parafii budowano w rozwijających się dzielnicach.

Od końca lat 90. kościół i klasztor stały się miejscem spotkania duchowości i sztuki. Gerd Winner wykonał obraz ołtarzowy, stacje drogi krzyżowej na prawej ścianie i obraz ołtarzowy w kaplicy; jego żona Ingema Reuter stworzyła Marienvariationen na lewej ścianie. W kościele znajduje się rzeźba Porte du Ciel (1999) Jean-Roberta Ipoustéguy, a inicjatywa Kultur im Kloster powstała z podcastu zapoczątkowanego przez troje młodych parafian podczas pandemii.

Kościół stoi przy Brucknerstraße 6, na północny wschód od starego miasta, blisko wewnętrznej obwodnicy, na wysokości około 75 metrów. Wysoka, wolnostojąca wieża dzwonna wskazuje drogę do wejścia. Parafia prowadzi też na północ od kościoła przedszkole, otwarte w 1963 roku w przebudowanej dawnej gospodzie Hagengarten.

Obecna wspólnota dominikańska jest formalną spadkobierczynią braci sprowadzonych do Brunszwiku w XIII wieku przez księcia Henryka Lwa i księcia Albrechta; ich klasztor, zbudowany w 1307 r., został rozwiązany w czasie reformacji, a ostatni bracia kaznodzieje opuścili miasto w 1536 r. Obecny klasztor odnowiono po wojnie, gdy udział katolików w Brunszwiku wzrósł z 2 % do 14 % za sprawą wypędzonych ze Śląska.