Karow church, Średniowieczny kościół w Pankow, Niemczech

Dorfkirche Karow to późnoromański kościół z kamienia polnego przy Alt-Karow w berlińskiej dzielnicy Karow. Trójdzielny plan — nawa, węższe prezbiterium i apsyda — wzniesiono ze starannie obrobionego kamienia polnego; nawa ma około 13 na 10 metrów i trzy wysokie okna łukowe w ścianie bocznej. Obok zachodniej elewacji stoi kwadratowa wieża ze spiczastym hełmem i zegarem, połączona z nawą krótkim łącznikiem.

Zbudowany około 1240–1260 jako trójdzielny kościół z apsydą z starannie obrobionego kamienia polnego, kościół w Karow jest najstarszym kościołem wiejskim w berlińskiej części Barnimu. W 1429 roku został sklepiony i pomalowany, restaurowany w 1622 i 1792–1795, a w 1830 otrzymał płaskie sklepienia kolebkowe. Friedrich August Stüler dobudował w latach 1845–1847 wieżę z żółtej cegły, połączoną z nawą krótkim łącznikiem.

Przykościelny cmentarz po wschodniej stronie świątyni powstał równocześnie z nią, otacza go mur z kamieni polnych i nadal służy jako miejsce pochówku; po drugiej stronie Straße 72 leży cmentarz Karow III. Dębowe drzwi późnośredniowiecznej zakrystii noszą głębokie ślady ciosów siekierą, które tłumaczy się wtargnięciem szwedzkich najemników do kościoła podczas wojny trzydziestoletniej.

Kościół stoi na rogu Alt-Karow i Straße 72; wschodni cmentarz przykościelny otacza mur z kamieni polnych, a Friedhof Karow III leży po drugiej stronie Straße 72. Wieża nie przylega bezpośrednio do zachodniej ściany, lecz łączy się z nawą krótką przybudówką. Zamurowany północny portal widać pod środkowym oknem północnej ściany.

Dębowe drzwi późnośredniowiecznej zakrystii noszą wciąż głębokie ślady topora, przypisywane szwedzkim najemnikom, którzy wtargnęli do kościoła podczas wojny trzydziestoletniej. Trzy dzwony ze staliwa poświęcono 24 maja 1925 roku, po tym jak w 1917 roku zarekwirowano pierwotne dzwony.