Baudenkmal, Zabytek architektury w Zell im Fichtelgebirge, Niemcy.

Bärenfang na Großer Waldstein to niewielki, wydłużony budynek z masywnych bloków granitu, długi na 9 metrów, szeroki na 3,30 metra i wysoki na 4 metry. Każdy wąski bok ma wejście, a w środku jednej ściany bocznej znajduje się wąski otwór. Po szkodach wyrządzonych przez wichurę w 2006 roku założono nowy dach; obok stoi kamienny niedźwiedź.

Pierwszym pisemnym śladem jest rachunek z 3 kwietnia 1656 roku z margrabiowskiego Kastenamt Münchberg za owies i osiem koni pociągowych, które przewiozły niedźwiedzia złapanego na Waldsteinie do Gefrees, a stamtąd do Bayreuth. Pułapka działała około stu lat, chwytając niemal jednego niedźwiedzia rocznie; ostatni połów datuje się na 1760 rok. Około 1800 roku granitowe bloki ruiny przyciągnęły budowniczych, a w 1816 roku nadleśniczy Otto ze Sparneck udaremnił rozbiórkę, dzięki czemu w 2006 roku można było obchodzić 350-lecie.

Nazwa Bärenfang oznacza „pułapkę na niedźwiedzie”. Budynek przetrzymywał żywo schwytane niedźwiedzie, zanim przewieziono je do Gefrees, a stamtąd do Bayreuth, gdzie margrabiowie urządzali w Thiergarten polowania na niedźwiedzie. Mieszkańcy Vordorfu do dziś nazywani są „niedźwiedziami”, od ostatniego niedźwiedzia Fichtelgebirge, zastrzelonego w 1769 roku przez leśniczego z Vordorfu.

Bärenfang stoi na szczycie Großer Waldstein i jest dostępny wyłącznie pieszo szlakami turystycznymi; nie ma dojazdu drogą ani zwiedzania wnętrza. Budowla z masywnych bloków granitu, długa na 9 m, szeroka na 3,30 m i wysoka na 4 m, oglądana jest z zewnątrz. W pobliżu ustawiono kamiennego niedźwiedzia, a otaczające skały są pomnikiem przyrody.

Mechanizm zwalniania zapadni nie jest do końca wyjaśniony. Ludwig Zapf przypuszczał, że liny łączyły dwie zapadnie wzdłuż północnej ściany z żelaznym prętem wewnątrz, a przynętę zawieszono na haczyku; pociągnięcie zwalniało drzwi. Do podniesienia zapadni ważących zapewne kilka cetnarów potrzeba było kilku ludzi.