Ruine Hornstein, Średniowieczne ruiny zamku w Bingen, Niemcy

Ruina Hornstein to ruina zamku wysokościowego na skalistym grzbiecie około 630 m n.p.m. nad doliną Lauchert, w pobliżu przysiółka Hornstein gminy Bingen w Badenii-Wirtembergii. Zamek po raz pierwszy wzmiankowano w 1244 roku, a około 1700 roku przebudowano go na okazały pałac barokowy. Zachowała się tylko kaplica zamkowa, barokowe cacko z rzeźbami Franza Magnusa Hopsa i 132-centymetrowym korpusem Chrystusa z alabastru sztukowego autorstwa Josepha Antona Feuchtmayera. Kręte schody prowadzą do izby wieżowej nad kaplicą.

Hornstein po raz pierwszy wspomniano w 1244 roku jako siedzibę panów von Hornstein, którzy już w XI wieku mieli zamek w obrębie wsi. Około 1700 roku rodzina przebudowała go na okazały pałac barokowy, a w 1787 roku sprzedała go książętom Hohenzollern-Sigmaringen. W 1818 roku książę urządził tu hohenzollernski zakład poprawczy; Prusy prowadziły go od 1850 roku i zamknęły w 1869 roku. Sprzedany na rozbiórkę w 1873 roku, został rozebrany; ocalała tylko kaplica zamkowa.

Kaplica zamkowa przetrwała rozbiórkę w 1873 r. i nadal służy w święta roku chrześcijańskiego. Wnętrze zdobią rzeźby Franza Magnusa Hopsa, a w ołtarzu ze stiukowego marmuru znajduje się 132-centymetrowe stiukowe alabastrowe ciało Ukrzyżowanego dłuta Josepha Antona Feuchtmayera (1696–1770). Od 1988 r. opiekę nad zabytkiem sprawuje Förderverein Ruine Hornstein; jego imprezy obejmują Belagerung, największe widowisko średniowieczne w powiecie, z rycerzami, szermierzami, tancerzami, kuglarzami, połykaczami ognia i straganami.

Ruina jest udostępniona publicznie; izba wieżowa nad kaplicą, do której prowadzą spiralne schody, jest dostępna od 2003 roku. Zachowała się tylko kaplica zamkowa, dlatego zwiedzanie jest krótkie i odbywa się głównie na zewnątrz. Założenie leży na skalnym grzbiecie na wysokości około 630 m n.p.m. nad Lauchert, przy przysiółku Hornstein gminy Bingen.

Od 1818 do 1869 zamek pełnił funkcję poprawczaka i zakładu karnego pod administracją Hohenzollern-Sigmaringen, a później pod kontrolą pruską. Ten zaskakujący rozdział w jego historii ujawnia, jak średniowieczne fortece w 19. wieku przejęły całkowicie różne role.