Kolkwitz Bunker, Stanowisko dowodzenia z czasów zimnej wojny w Kolkwitz, Niemcy

Bunker Kolkwitz to podziemna instalacja wojskowa zbudowana z konstrukcji żelbetowych rozciągających się na trzech poziomach na fundamencie o wymiarach 42,5 na 18 metrów.

Zbudowany w połowie lat 60. XX wieku razem z bunkrem Cölpin i z wykorzystaniem doświadczeń bunkra Kagel, bunkier w Kolkwitz wszedł do służby w 1967 roku jako stanowisko dowodzenia GS-31 1. Dywizji Obrony Powietrznej sił powietrznych/obrony powietrznej NRD. Koordynował pułki myśliwskie, jednostki rakiet ziemia-powietrze i wojska radioteczniczne, a jego centrum łączności łączyło NVA z siłami radzieckimi. Po 1990 roku został wycofany ze służby i później przekształcony w muzeum historii wojskowości.

Od 2004 r. stowarzyszenie Kolkwitzer Bunkerfreunde GS-31 e.V. prowadzi bunkier jako muzeum historii wojskowości i organizuje zwiedzanie z przewodnikiem; należy do Bunkerallianz Berlin-Brandenburg. Własna centrala łączności bunkra była włączona w sieć NVA i łączyła stanowisko dowodzenia z Ministerstwem Obrony Narodowej, dowództwem LSK/LV w Eggersdorfie oraz centralnym stanowiskiem dowodzenia w Fürstenwalde.

Zwiedzanie odbywa się w drugą sobotę każdego miesiąca o 9:30, po zgłoszeniu e-mailem, formularzem kontaktowym lub telefonicznie; przy dużym zainteresowaniu organizowane jest dodatkowe zwiedzanie. Zwiedzanie specjalne możliwe jest po uzgodnieniu. Bunker leży około 12 km na zachód od Cottbus, w gminie Kolkwitz, na skraju strefy przemysłowej „Am Technologiepark”, dostępny przez A 15, zjazd Cottbus-West, lub drogę B 115 między Vetschau a Cottbus.

Centrum łączności bunkra obsługiwał 31. batalion łączności LSK/LV w Cottbus, który włączał stanowisko do sieci łączności NVA. Łączność prowadzono z Ministerstwem Obrony Narodowej, dowództwem LSK/LV w Eggersdorf, centralnym stanowiskiem dowodzenia w Fürstenwalde, wojskami granicznymi i cywilnymi obiektami Interflugu. Połączenia kablowe, radiowe, radioliniowe i troposferyczne działały głównie w trybie szyfrowanym.