Eider Canal, Historyczny szlak wodny w Szlezwiku-Holsztynie, Niemcy

Kanał Eideru, zwany też kanałem Szlezwiku-Holsztyna, łączył Kilonię-Holtenau nad Bałtykiem z Rendsburgiem nad Eiderem na długości 173 km, w tym 34 km kanału sztucznego i 130 km rzeki. Sześć śluz w Holtenau, Knoop, Rathmannsdorf, Königsförde, Kluvensiek i Rendsburgu pokonywało różnicę wysokości 7 metrów. Koryto miało 28,7 m szerokości na powierzchni, 18 m przy dnie i 3,45 m głębokości.

Już w 1571 roku książę Adolf I Holstein-Gottorp zaproponował kanał przez Szlezwik-Holsztyn, ale rozdrobnienie polityczne to uniemożliwiło. Po traktacie w Carskim Siole z 1773 roku, który włączył Holsztyn do korony duńskiej, król Chrystian VII 14 kwietnia 1774 roku wydał rozkaz powołania komisji kanałowej. Prace rozpoczęto w lipcu 1777 roku pod Holtenau i zakończono jesienią 1784 roku; 34-kilometrowy sztuczny odcinek z sześcioma śluzami połączył Kieler Förde z Eider. Kanał Kiloński zastąpił go w latach 80. i 90. XIX wieku, wykorzystując część jego biegu.

Nazwa kanału zależała od polityki: od 1784 zwano go Kanałem Szlezwiku-Holsztynu, w 1853 korona duńska przemianowała go na Kanał Ejderski, by osłabić ideę jednego Szlezwiku-Holsztynu, a po 1866 pod panowaniem pruskim wróciła dawna nazwa. Trzy murowane magazyny z 1783 r. w Holtenau, Rendsburgu i Tönning przechowywały wełnę, zboże, kawę i sól.

Odwiedzający mogą najlepiej obserwować śluzy ze ścieżek i pól widokowych obok wody, zwłaszcza gdy statki przez nie przechodzą. Najlepszym czasem do eksploracji są cieplejsze miesiące, kiedy również łodzie rekreacyjne i lokalne statki są w eksploatacji.

Sześć śluz pokonywało około 7 metrów różnicy wysokości między Bałtykiem a górną Eider: w Holtenau, Knoop, Rathmannsdorf, Königsförde, Kluvensiek i Rendsburgu. W ciągu około stu lat przepłynęło tędy jakieś 300 000 statków, a trzy ceglane magazyny na wełnę, zboże, kawę i sól stały w Holtenau, Rendsburgu i Tönning.