Dachau Palace, Pałac barokowy w Dachau, Niemcy.

Pałac w Dachau to dawna letnia rezydencja Wittelsbachów na Schlossbergu nad Dachau. Z czteroskrzydłowej renesansowej budowli wzniesionej w latach 1546–1577 za Wilhelma IV i Albrechta V zachowało się tylko skrzydło południowo-zachodnie; król Maksymilian I Józef kazał rozebrać pozostałe trzy na początku XIX wieku po zniszczeniach przez wojska napoleońskie. Długie dwukondygnacyjne skrzydło ma bladożółtą elewację z pilastrami, wysokie łukowe okna i okrągłe okna na piętrze, stromy dach z czerwonych dachówek z lukarnami oraz białe markizy wzdłuż arkady parteru.

Arnold I z Scheyern kazał zbudować tu zamek około 1100 roku; Henryk Jasomirgott obległ go i zniszczył w 1142 roku, a Konrad II odbudował. W 1182 roku zamek przejęli Wittelsbachowie, a pierwotną budowlę rozebrano w latach 1398–1403. W latach 1546–1577 Heinrich Schöttl i Wilhelm Egkl wznieśli dla Wilhelma IV i Albrechta V renesansowy pałac o czterech skrzydłach; król Maksymilian Józef I kazał na początku XIX wieku rozebrać trzy uszkodzone skrzydła.

Nazwa Dachau pojawia się po raz pierwszy jako osada „Dahauua” obok zamku zbudowanego około 1100 roku przez Arnolda I z Scheyern, który następnie nazwał się hrabią Dachau. Od 1907 roku pałac gości wystawy kolonii artystów z Dachau, a sala bankietowa na piętrze służy dziś jako sala koncertowa.

Pałac znajduje się na wzgórzu i jest dostępny pieszo ścieżką od centrum miasta, z pewnym podniesieniem podczas wchodzenia. Wizyta trwa zwykle od godziny do dwóch, w zależności od czasu poświęconego na zwiedzanie sal i dziedzińca.

60 kutych z żelaza krat balustradowych na elewacjach, wykonanych przez Antoine'a Mottégo w latach 1724-25 według modeli Guillielmusa de Grofa, ma sześć różnych wzorów i zostało zamówionych przez Maksa Emanuela. Renesansowy strop kasetonowy Hansa Wisreuttera, rzeźbiony w latach 1564-66, wywieziono w 1868 r. do Muzeum Narodowego i w 1977 r. wrócono na miejsce w sali.