Helgoland lighthouse, Latarnia morska w Helgoland, Niemcy.

Latarnia Helgoland stoi na Oberlandzie, wysokim płaskowyżu wyspy, obok wieży radiolinii. Jej kwadratowy trzon z czerwonej cegły, z rzędami małych prostokątnych okien i metalowymi okuciami, wznosi się ze zielonego zbocza do białego poziomu galerii z ciemnymi otworami, zwieńczonego masztem z pierścieniem czerwonych kolców, białą poprzeczką i antenami satelitarnymi. Ceglana okładzina pochodzi z przebudowy w 1965 roku betonowej wieży przeciwlotniczej z 1941 roku.

Pierwszą latarnię na Helgolandzie ustawił w 1630 r. książę Szlezwika, pobierający od armatorów „fire money”; zgasła w 1637 r. Od 1676 r. Hamburg utrzymywał światło opalane węglem, a w latach 1810–1811 Brytyjczycy zbudowali 67-metrową „latarnię angielską”, której laternę przeniesiono później do Staberhuk na Fehmarn. Okrągła ceglana wieża z 1902 r., wzniesiona według projektu latarni Kap Arkona, została zniszczona podczas nalotu RAF 18 kwietnia 1945 r.; zginął wtedy latarnik. Obecna wieża, zbudowana w 1941 r. jako żelbetowy stanowisko kierowania ogniem przeciwlotniczym, służy jako latarnia od 1952 r., a ceglaną okładzinę otrzymała w 1965 r.

Nazwa latarni pojawia się na dwóch niemieckich znaczkach: 30-fenigowym z 20 października 1972 r. z serii Fremdenverkehr, zaprojektowanym przez Heinza Schillingera, oraz 70-centowym z 6 lipca 2023 r. z serii Leuchttürme, zaprojektowanym przez Carstena Wolffa. Mniejsze światło Helgoland Düne jest sterowane zdalnie stąd od 1982 r.

Latarnię najlepiej widać i fotografuje się z obszaru portu lub wyższych terenu na wyspie. Odwiedzający powinni być ostrożni w wietrzną pogodę, ponieważ jej odsłonięta lokalizacja oznacza, że warunki mogą szybko się pogorszyć.

Latarnia emituje jeden z najsilniejszych wiązek światła na niemieckim wybrzeżu Morza Północnego, widoczny dla statków do 28 mil morskich odległości. Zasięg ten umożliwia latarni oświetlenie wód w kierunku kilku łańcuchów wysp w regionie.