Dorfkirche Hohenkirchen, Gotycki ceglany kościół wiejski w Hohenkirchen, Meklemburgia-Pomorze Przednie, Niemcy

Dorfkirche Hohenkirchen to gotycki kościół ceglany z kwadratową wieżą zachodnią, której murów nigdy nie ukończono, dlatego dach czterospadowy z dachówek spoczywa na nieukończonym trzonie. Nawa ma trzy pary kaplic bocznych oddzielonych ścianami pełniącymi funkcję przypór, lekko cofnięte wieloboczne prezbiterium oraz południowy przedsionek z ceglanym cokołem i drewnianą kondygnacją ryglową z XVII lub XVIII wieku. Wnętrze nakrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe: jedno przęsło w wieży i cztery w nawie.

Obecny kościół jest drugą budowlą w tym miejscu, wzniesioną w XV wieku, a według nowszych badań dendrochronologicznych prawdopodobnie już pod koniec XIV wieku. Kościół jest tu po raz pierwszy wzmiankowany około 1230 roku w rejestrze dziesięcin z Ratzenburga i w średniowieczu należał do diecezji ratzenburskiej. Nazwa Honkerken powstała, gdy kościół zbudowano na polecenie biskupa, i została udokumentowana w 1260 roku. Nawa została odrestaurowana w latach 1988–1989, a przedsionek w 2003 roku.

Kościół dał nazwę wsi: Honkerken pojawia się w 1260 r., gdy świątynię wzniesiono na polecenie biskupa Ratzeburga. Drewniana ambona z 1739 r., wyrzeźbiona przez Heinricha Johanna Büllego, spoczywa na małym pelikanie z pisklęciem. Dziewięć odtworzonych witraży wykonali uczniowie szkoły szklarskiej z Lubeki.

Kościół wznosi się na grzbiecie morenowym nad wsią; wieża zachodnia i dach kryty dachówką są widoczne z daleka. Południowa przybudowa wejściowa ma ceglany cokół i drewnianą kondygnację o konstrukcji szkieletowej z XVII lub XVIII wieku, do której prowadzi portal schodkowy. Nawa została odrestaurowana w latach 1988–1989, a przedsionek w 2003 roku, gdy zamontowano ogrzewanie podłogowe zasilane energią geotermalną.

Wieża zachodnia nigdy nie została ukończona: jej ceglany mur kończy się nagle pod okapem, a dach czterospadowy założono już w czasie budowy. Ślepe arkady ucięte pod okapem wskazują, że planowano znacznie wyższą wieżę. Wnętrze: dziewięć z dwunastu witraży odnowili uczniowie szkoły szklarskiej z Lubeki.