Kawagarbo, Święty szczyt na granicy Yunnan-Tybet, Chiny.

Kawagarbo to szczyt o wysokości 6 740 metrów, będący najwyższym punktem Junnanu, na granicy z Tybetańskim Regionem Autonomicznym. Jest głównym wierzchołkiem łańcucha Meili Xue Shan, którego nazwa powstała wskutek błędu kartograficznego armii chińskiej w latach 50. XX wieku, gdy tybetańską nazwę Menri naniesiono na większy obszar. Masyw obejmuje ponad 20 stale pokrytych śniegiem szczytów, sześć z nich powyżej 6 000 metrów, a lodowiec Mingyong spływa ze wschodniej ściany szczytu do doliny Mekongu.

Nazwa Kawagarbo pojawia się w zapisach już w XIV wieku, w tekście ofiarnym poświęconym świętemu miejscu, autorstwa lamy karmy kagju Karmy Rangjung Dordże (1284–1339). Okolica szczytu należy do Junnanu od lat 20. XVIII wieku, gdy wczesna dynastia Qing wyznaczyła granicę z Tybetem. W 2001 roku miejscowy kongres ludowy zakazał wszelkich wejść na górę.

Góra ma głębokie znaczenie duchowe w buddyzmie tybetańskim, a wyznawcy podróżują przez otaczający teren, aby wyrazić swoją pobożność. Region odzwierciedla, jak lokalne społeczności integrują swoje przekonania religijne ze swoim stosunkiem do naturalnego krajobrazu.

Najbliższa osada to Shengping, położona około 20 kilometrów na wschód, stanowiąca główną bazę dla odwiedzających eksplorujących ten teren. Dostęp wymaga przygotowania do warunków na dużych wysokościach i oddalonych terenów.

Wspinaczka jest zabroniona od 2001 roku, co zachowuje status góry jako niezdobytego szczytu. Władze lokalne utrzymują to ograniczenie w poszanowaniu przekonań religijnych i kulturowych regionu.