Fushun War Criminals Management Centre, Muzeum zbrodniarzy wojennych w dzielnicy Xinfu, Fushun, Chiny

Centrum Zarządzania Zbrodniarzami Wojennymi w Fushun zajmuje budynek z ciemnoszarej cegły w dzielnicy Xinfu w Fushun. Wystający portyk wejściowy wspierają dwa filary z czerwonej cegły, każdy z pionową białą tablicą z czarnymi znakami chińskimi: po lewej „抚顺战犯监狱”, po prawej „抚顺战犯管理所”. Nad portykiem biegnie pas pionowych szarych żeber, a po lewej wznosi się wyższa wieża z wąskim oknem w niebieskich ramach i masztem flagowym na dachu.

Japońskie siły okupacyjne zbudowały więzienie w Fushun w 1936 roku; później służyło jako więzienie nr 3 w Liaodongu. W lipcu 1950 roku przybyło pociągiem z Chabarowska 969 japońskich osadzonych i 71 urzędników Mandżukuo, do których dołączyli więźniowie z Taiyuanu, co dało 982 Japończyków. W latach 1959–1975 więźniowie Mandżukuo i Kuomintangu byli zwalniani etapami na mocy specjalnych ułaskawień.

Nazwa ośrodka pochodzi od jego przekształcenia w 1950 roku w ośrodek zarządzania zbrodniarzami wojennymi. Najbardziej znanym więźniem był Puyi, ostatni cesarz Qingów i dawny marionetkowy władca Mandżukuo, przetrzymywany tu do ułaskawienia w 1959 roku. Muzeum przedstawia też program reedukacji ideologicznej, w którym japońscy więźniowie studiowali teksty takie jak Imperializm Lenina i przyznawali się do wojennych czynów.

Ośrodek leży na północnym skraju Fushun, w dzielnicy Xinfu; pierwszy pociąg z więźniami dotarł na stację Fushun 21 lipca 1950 r. o godz. 15.00, a następnie przewieziono ich autobusami na krótkim odcinku do więzienia. Starsza część służy dziś jako muzeum, a część terenu więziennego jest nadal używana, więc przed wyjazdem warto sprawdzić, które budynki są otwarte.

Film Ostatni cesarz Bernardo Bertolucciego z 1987 roku, nagrodzony dziewięcioma Oscarami, był częściowo kręcony w tym miejscu, które przedstawiało lata więzienia Puyi. Puyi był przetrzymywany w Fushun po powrocie ze Związku Radzieckiego, a centrum przekształcono w muzeum w 1986 roku.