Weesen Abbey, Klasztor dominikański w Weesen, Szwajcaria.

Opactwo Weesen to dominikański konwent zakonnic w kantonie St. Gallen o zwartej strukturze budynkowej, której rdzeń pochodzi z późnego 17. wieku. Kompleks łączy kaplicę, mieszkania i przestrzenie pracy zorganizowane dla codziennego funkcjonowania na przestrzeni wieków.

Fundacja powstała w 1232 jako wspólnota Beginek i formalnie przyłączyła się do Zakonu Dominikanów w 1256 roku, co czyniło ją pierwszym dominikańskim klasztorem zakonnic w Szwajcarii. To wczesne założenie ukształtowało jej rozwój jako jednej z najstarszych wspólnot tego typu.

Nazwa Maria Zuflucht (Maria, Ucieczka) jest używana od 1699 roku; w XV wieku klasztor nazywał się St. Verena. Siostry przez długi czas wiodły życie w prostocie i ubóstwie, a wspólnota utrzymuje bliskie więzi z mieszkańcami Weesen. Na Boże Narodzenie, Wielkanoc i Zesłanie Ducha Świętego siostry musiały udawać się do kościoła parafialnego w Weesen.

Klasztor stoi w centrum miasteczka, przy wypływie Linth z jeziora Walensee, u stóp tarasowego zbocza. Kościół klasztorny, odbudowany w latach 1688–1690, oraz zabudowania nie są z reguły otwarte do swobodnego zwiedzania; klauzura sióstr ogranicza dostęp. Wspólnota od dawna żyła w prostocie i ubóstwie, a jej historia jest ściśle związana z miasteczkiem Weesen.

Biblioteka opactwa liczy około 8400 dzieł, a budynki i archiwum figurują w szwajcarskim inwentarzu dóbr kultury o znaczeniu narodowym i regionalnym. Wspólnota długo żyła z powodziami Linth: pierwsza udokumentowana powódź miała miejsce w 1350 r., a w XVIII wieku woda trzy razy dotknęła klasztoru i częściowo podmyła fundamenty. Plan odbudowy na wzniesieniu Gmähl porzucono po budowie kanału Linth w XIX wieku.