People's house, Centrum kultury w Nowym Mieście Południowym, Bienne, Szwajcaria.

Dom Ludowy to ośmiokondygnacyjny, kubicznie stopniowany budynek szkieletowy oblicowany czerwoną klinkierową cegłą, ukończony w latach 1930–1932 według projektu Eduarda Lanza. Wraz z hotelem Elite zamyka od wschodu Bahnhofstrasse, na miejscu drugiego dworca w Biel z 1864 roku. W przedniej części mieści się dziś restauracja Rotonde, a budynek zawiera sale lekcyjne konserwatorium i szkoły muzycznej.

Socjaldemokratyczne większości z 1919 i 1921 roku otworzyły pod burmistrzem Guido Müllerem erę „czerwonego Biela”, a założona w 1919 roku spółdzielnia Domu Ludowego domagała się nowego budynku na terenie uwolnionym przez przeniesienie dworca. Głosowanie w 1929 roku zatwierdziło publiczne finansowanie Domu Ludowego i sąsiedniego hotelu Elite, a Eduard Lanz wzniósł budynek w latach 1930–1932. W latach pięćdziesiątych wyprowadziły się sekretariaty związkowe; po bankructwie spółdzielni w 1977 roku miasto kupiło budynek w 1983 roku stosunkiem 8202 do 7438 głosów i odnowiło go w latach 1986–1989.

Przydomek „Rotonde” pochodzi od restauracji w przedniej części budynku i w mowie potocznej określa cały gmach. Założona w 1919 r. spółdzielnia domu ludowego zarządzała nim do bankructwa w 1977 r. W 1983 r. miasto kupiło budynek stosunkiem głosów 8202 do 7438, a w latach 1986–1989 wyremontowało go na potrzeby konserwatorium i szkoły muzycznej.

Volkshaus zamyka wschodni koniec Bahnhofstrasse razem z hotelem Elite, w dzielnicy Neustadt Süd na południe od Schüss. W przedniej części mieści się restauracja «Rotonde», której nazwa potocznie oznacza cały budynek. Miasto kupiło obiekt w 1983 roku i wyremontowało go w latach 1986–1989.

Przydomek „Rotonde” pochodzi od mieszczącej się w przedniej części restauracji o tej nazwie i dziś określa cały Volkshaus. Czerwoną klinkierową elewację ośmiokondygnacyjnego szkieletowca zaprojektował Eduard Lanz, który nie podporządkował się miejskim wytycznym budowlanym i uczynił z niego manifest robotniczego Bielu.