Chiesa di San Nicolao, Kościół romański w Giornico, Szwajcaria

Chiesa di San Nicolao to jednonawowy kościół romański poza Giornico, zbudowany z precyzyjnie ciosanego miejscowego granitu. Fasada ze szczytem ma dwie wysokie lizeny otaczające główny portal, rzeźbione kapitele i dwa lwy podtrzymujące kolumny, a ślepe arkady biegną wzdłuż ścian i absydy. Podwyższone kwadratowe prezbiterium kończy się półkolistą absydą, a pod nim trójnawowa krypta halowa jest podzielona ośmioma kolumnami z rzeźbionymi kapitelami.

Kamienna płyta nad głównym portalem nosi datę 1168, która może oznaczać koniec budowy lub konsekrację; wzniesienie kościoła wiąże się być może z planowanym otwarciem drogi przez Gotthard. Pergamin z parafii Chironico poświadcza budowlę już w 1202 roku, ukończoną w 1210. W 1298 udokumentowano jej przynależność do benedyktyńskiego opactwa Fruttuaria koło Turynu; prawdopodobnie służyła zaginionemu klasztorowi.

Absydę pokrywają freski datowane na 1478 i podpisane przez Nicolao da Seregno; napis nad środkowym oknem brzmi „nicola seregnio de lug. pinsit”, a pod nim widnieją nazwiska fundatorów. Chrystus w mandorli otoczony jest czterema symbolami Ewangelistów, a nad oknem Trivultus — jedna twarz z czterema oczami, trzema nosami i trzema ustami — został zakazany edyktem papieskim w 1628 roku, lecz nigdy nie zamalowany, ponieważ San Nicola nigdy nie była kościołem parafialnym.

Kościół stoi poza Giornico, pośród winnic na prawym brzegu Ticino, a nie w centrum wsi, więc dociera się do niego pieszo z Giornico. Podłoga jest wyłożona nieregularnie ułożonymi płytami granitowymi, a do krypty schodzi się po kilku stopniach, dlatego podłoże jest nierówne. To zabytek klasy narodowej, a nie kościół parafialny, więc nie obowiązują w nim stałe godziny parafialne.

Ponieważ kościół nigdy nie był parafialny, Trivultus w apsydzie — twarz z czterema oczami, trzema nosami i trzema ustami — nigdy nie został zamalowany po edykcie papieskim z 1628 r., który zakazywał takiego przedstawienia. Sześciokątna chrzcielnica z XII w., wykuta z jednego bloku kamienia, stała długo w sąsiednim kościele San Michele, a potem służyła jako fontanna i donica, zanim trafiła tutaj.