Rued Castle, Średniowieczny zamek w Schlossrued, Szwajcaria.

Zamek Rued to czterokondygnacyjny, kubiczny budynek wczesnoklasycystyczny na wzniesieniu wysuniętym w dolinę Rued, na północny wschód od wsi Schlossrued. Wysoki dach czterospadowy i wieżowy ryzalit środkowy od strony doliny przypominają bernese dom wiejski, choć masywność budowli odbiega od tego typu. Zewnętrzne schody prowadzą z tylnego dziedzińca do głównego wejścia, a budynek otaczają dwa koncentryczne tarasy przejęte z wcześniejszego zamku.

Panowie von Ruoda zostali po raz pierwszy wspomniani w 1155 roku jako ministeriałowie Kyburgów, a od 1264 Habsburgów; ich ród wygasł w 1369 roku. Ich rodowa siedziba Alt-Rued leżała około 400 metrów dalej po południowej stronie doliny i została zniszczona przez Konfederatów w 1386 roku podczas wojny sempachskiej. Władztwo przeszło przez dziedziczenie na Büttikonów, następnie Rüsseggów, Scharnachthalów i Herportów, zanim w 1520 roku nabył je Glado May. Wielki pożar zniszczył średniowieczny zamek w 1775 roku; Carl Ahasver von Sinner wzniósł obecny pałac w tym samym miejscu w latach 1792–1796 dla Carla Friedricha Rudolfa Maya.

Nazwa Rued pochodzi od panów von Ruoda, wspomnianych w 1155 jako ministeriałowie Kyburgów, a od 1264 Habsburgów; ród wygasł w 1369 roku. Władztwo przeszło przez dziedziczenie na panów von Büttikon, w 1429 na Rüsseggów, około 1450 na Scharnachthalów, a w 1491 na mieszczańską rodzinę Herport z Willisau. W 1520 Glado May, rodzina pochodząca z Lombardii i wyniesiona w patrycjacie Berna, nabył zamek i władztwo.

Zamek stoi na 50-metrowej skalnej ostrodze na północ od wsi, dostępny drogą z Aarau lub pociągiem do Schöftland i dalej autobusem do Schlossrued. Z tylnego dziedzińca na główne wejście prowadzą zewnętrzne schody; budynek otaczają dwa koncentryczne tarasy, przejęte z wcześniejszej średniowiecznej budowli. Wnętrze otwarto ponownie wiosną 2018 roku po remoncie; obecnie zamek działa jako hotel i miejsce wydarzeń, warto więc wcześniej zapytać o dostęp.

Z średniowiecznego zamku budowniczy Carl Ahasver von Sinner pozostawił jedynie stronę południowo-wschodnią; pozostałe główne mury rozebrano, a gruz posłużył do zasypania dawnej fosy. Dwa koncentryczne tarasy wokół zamku przejęto z wcześniejszej budowli. Od 1803 roku przez kilka lat mieściło się tu archiwum sądowe okręgu Kulm.