Former Benedictine monastery Schönthal, Średniowieczny klasztor w Langenbruck, Szwajcaria.

Były benedyktyński klasztor Schönthal leży na północny wschód od Langenbruck w kantonie Bazylea-Okręg. Jego romański kościół, konsekrowany w 1187 roku, ma zachodnią fasadę z ciosów kamiennych bez widocznych spoin, z portalem, reliefem Baranka Bożego i dwiema półkolistymi niszami na figury. Kościół i budynki klasztorne są do dziś pokryte cegłami wypalonymi w samym kościele w latach 1645–1682.

Najstarsza wzmianka dokumentowa o wspólnocie zakonnej w Schönthal pochodzi z 1145 r.; dokument z 2 marca 1146 r. wymienia klasztor i jego fundatora, hrabiego Adalbera z Frohburg. Kościół klasztorny został poświęcony w 1187 r. Podwójny klasztor jest po raz pierwszy wzmiankowany w 1266 r., a konwent męski zniknął przed 1300 r. W 1415 r. żeński klasztor przekazano zakonowi serwitów. 1 maja 1529 r. rada Bazylei zlikwidowała klasztor podczas reformacji, a w 1836 r. posiadłości przeszły w ręce prywatne.

Od 2000 roku dawny klasztor jest miejscem spotkań kulturalnych w ramach Sculpture at Schoenthal, a współczesne rzeźby stoją w budynkach i na terenie. Baranek Boży w herbie Langenbruck przypomina klasztor, którego patronką była jednak Maria; ten sam baranek widnieje na pieczęci z 1225 roku i na chrzcielnicy w kościele w Bennwil.

Zespół leży na północny wschód od Langenbruck, powyżej przełęczy Obere Hauenstein; kościół i budynki klasztorne stoją obok siebie, otoczone około 100-hektarowym gospodarstwem. Dociera się tu pieszo z wsi; teren jest pagórkowaty, przydadzą się solidne buty. Od 2000 roku budynki służą jako miejsce spotkań kulturalnych w ramach Sculpture at Schoenthal.

Po reformacji kościół klasztorny przez prawie 500 lat służył jako budynek gospodarczy, a w latach 1645–1682 mieściła się w nim cegielnia; kościół i budynek klasztorny do dziś pokryte są tą cegłą. Do 1998 roku używano go jako drewutni. Na łuku fasady zachodniej widnieje napis „+HIC EST RODO”.