Loretokapelle, Kaplica Loretańska w dawnym klasztorze benedyktyńskim, Muri, Szwajcaria

Loretokapelle zajmuje trzy pozostałe przęsła północnego skrzydła krużganka dawnego opactwa benedyktyńskiego w Muri, z wejściem od południowej strony kościoła klasztornego. Jej sklepienie krzyżowo-żebrowe jest pomalowane na niebiesko z firmamentem, a zworniki mają herby opata Plazidusa Zurlaubena i klasztoru. Przed drewnianą kratą stoi niebieski ołtarz z niskim kartuszem; za nim czterej aniołowie flankują drewnianą Madonnę dłuta rzeźbiarza z Zug, Johanna Baptista Wickarta.

Kaplica powstała w latach 1694–1697, gdy romański kościół klasztorny przebudowano na barokowy oktogon, a większość północnego skrzydła krużganka rozebrano. W trzech pozostałych przęsłach opat Plazidus Zurlauben urządził kaplicę loretańską, poświęconą 19 maja 1698 roku. W 1970 roku rodzina Habsburgów-Lotaryńskich podpisała umowę o krypcie pod kaplicą, poświęconej jeszcze w tym samym roku.

Kaplica odtwarza układ Świętego Domku z Loreto, z „kuchnią” za kratą ołtarza i wnęką ścienną wyobrażającą kominek. Stoi tam drewniana Madonna w otoczeniu czterech aniołów, dzieło rzeźbiarza z Zug Johann Baptist Wickart. Od 1971 r. serca cesarza Karola I i cesarzowej Zyty spoczywają w srebrnych relikwiarzach za ołtarzem.

Kaplica znajduje się na Marktstrasse w Muri w kantonie Aargau i jest otwarta dla odwiedzających w zwykłych godzinach. Warto sprawdzić wcześniej, czy obowiązują specjalne warunki odwiedzin, ponieważ budynek jest nadal aktywnie wykorzystywany do celów religijnych.

Za kratą ołtarza czarna marmurowa stela w niszy ściennej przedstawiającej komin Świętego Domku przechowuje urnę z sercem cesarza Karola I, zmarłego na wygnaniu na Maderze w 1922 roku. W 1989 roku dołączyło do niej serce jego żony Zity, po tym jak jej ciało przez około sześć tygodni spoczywało w kaplicy przed przeniesieniem do krypty kapucynów w Wiedniu.