Palaeontological Museum of the University of Zurich, Muzeum skamieniałości w Zurychu, Szwajcaria

Muzeum Paleontologiczne Uniwersytetu w Zurychu należy od 2024 roku do Muzeum Historii Naturalnej tej uczelni i od 1956 roku dzieli powierzchnię wystawową z Muzeum Zoologicznym. Jego głównym elementem jest kolekcja dobrze zachowanych ryb morskich i zauropsydów ze środkowego triasu, liczących około 245,9–228,7 mln lat, pochodzących z Monte San Giorgio w Ticino, wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO w lipcu 2003 roku. Zbiór, uporządkowany według systematyki, stratygrafii i geografii, obejmuje około 100 000 bezkręgowców, 10 000 kręgowców i 6000 skamieniałości z Ticino oraz okazy ze Szwajcarii, Alp i Ameryki Północnej.

Instytut i Muzeum Paleontologiczne założono w 1956 roku, a pierwszym dyrektorem został Emil Kuhn-Schnyder; kolekcja była udostępniona publicznie od 1965 roku, a muzeum oficjalnie otwarto w 1991 roku. Skamieniałości sięgają XVII wieku. W latach 1956–2024 dzieliło przestrzeń wystawową z Muzeum Zoologicznym, a w 2024 roku stało się częścią Muzeum Historii Naturalnej Uniwersytetu Zuryskiego.

Kolekcja jest uporządkowana według zasad systematyki, stratygrafii i geografii, a około 6000 „skamieniałości z Ticino” pochodzi z Monte San Giorgio, góry w kantonie Ticino wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO w lipcu 2003 roku. Od 2024 roku muzeum jest częścią Muzeum Historii Naturalnej Uniwersytetu Zuryskiego.

Muzeum od 1956 roku dzieli powierzchnię wystawową z Muzeum Zoologicznym w Zurychu, więc obie kolekcje zwiedza się pod jednym dachem. Instytut i Muzeum Paleontologii powstało w 1956 roku; kolekcja wystawowa jest udostępniona publicznie od 1965 roku, a muzeum oficjalnie otwarto w 1991 roku.

Kolekcja jest uporządkowana według zasad systematyki, stratygrafii i geografii i liczy około 100 000 bezkręgowców, 10 000 kręgowców oraz 6000 skamieniałości z Ticino. Pierwszym profesorem paleontologii był Bernhard Peyer, który kierował katedrą w latach 1943–1955.