International Museum of Horology, Muzeum technologiczne w La Chaux-de-Fonds, Szwajcaria.

Międzynarodowe Muzeum Zegarmistrzostwa to muzeum w La Chaux-de-Fonds poświęcone czasowi i przyrządom do jego pomiaru. Jego budynek, zaprojektowany przez Pierre'a Zoelly'ego i Georges'a-J. Haefeliego i wzniesiony w latach 1972–1974, jest wkopany w zbocze parku: betonowa konstrukcja o kubaturze 20 000 m3, rozłożona na trzech podziemnych poziomach, z dużymi przeszklonymi otworami wychodzącymi na park. Kolekcja liczy około 10 000 obiektów, w tym zegary, zegarki, chronometry morskie i pokładowe, automaty, narzędzia i maszyny.

Akt założycielski muzeum podpisano 24 marca 1902 roku, po tym jak Maurice Picard poparł ideę publicznego muzeum; otwarto je w budynku szkoły zegarmistrzowskiej. Kolekcję gromadzono od 1865 roku do celów dydaktycznych, a muzeum rozbudowano w 1907, 1952 i 1967 roku. W 1967 roku miasto utworzyło Fondation Maurice Favre, aby sfinansować nowy budynek, a w 1968 roku przyjęto nazwę Musée international d'horlogerie. Nowy budynek otwarto w 1974 roku.

Muzeum powstało z kolekcji dydaktycznej Szkoły Zegarmistrzowskiej w La Chaux-de-Fonds, gromadzonej od 1865 roku. Wiedza związana z mechaniką zegarmistrzowską i mechaniką artystyczną została w 2020 roku wpisana na Reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO, zgłoszona przez Francję i Szwajcarię. La Chaux-de-Fonds i Le Locle są uznane za miejsce światowego dziedzictwa ze względu na zegarmistrzowską przeszłość.

Budynek jest wkopany w zbocze parku i zajmuje trzy podziemne poziomy połączone rampami i zmianami wysokości; wejście, galeria astronomiczna i pracownie konserwatorskie otwierają się na park wielkimi przeszkleniami. Na dziedzińcu stoi monumentalny carillon Onelia Vignando, którego ruchome elementy, dźwięk i światło są uruchamiane w regularnych odstępach przez zegar nadrzędny.

Na dziedzińcu muzeum stoi monumentalny carillon Onelia Vignando (1980): konstrukcja o długości 14 m i wysokości 9 m na rurach ze stali nierdzewnej, sterowana zegarem nadrzędnym i wprawiana w ruch w regularnych odstępach dźwiękiem dzwonów, ruchomymi elementami i światłem. Miał uczynić dziedziniec miejscem spotkań w parku.