Notre-Dame-du-Cap Shrine, Sanktuarium narodowe w Cap-de-la-Madeleine, Trois-Rivières, Kanada.

Świątynia Notre-Dame-du-Cap to kompleks religijny z nowoczesną bazyliką, historycznymi kaplicami, zadbanymi ogrodami i ścieżkami spacerowych w dzielnicy Cap-de-la-Madeleine. Najstarsza kaplica na terenie pochodzi z początku XVIII wieku i stanowi serce duchowego charakteru miejsca.

Kult maryjny w Cap-de-la-Madeleine sięga 1694 roku, gdy Paul Vachon założył Bractwo Różańcowe. Pierwotna kaplica powstała w latach 1717–1720, a ofiarowana przez parafianina figura przybyła w 1854 roku. Za proboszcza Luca Désiletsa od 1867 roku kult odżył; w 1888 roku stara kaplica stała się Sanktuarium Matki Bożej Najświętszego Różańca, a wielka bazylika została w 1964 roku podniesiona do godności bazyliki mniejszej.

Nazwa Notre-Dame-du-Cap pochodzi od figury Matki Bożej podarowanej w 1854 r., w roku ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu; dziś stoi w starej świątyni. Kult zapoczątkowało w 1694 r. Bractwo Różańcowe założone przez proboszcza Paula Vachona, przywrócił je w 1845 r. proboszcz Léandre Tourigny, a od 1867 r. rozwijał proboszcz Luc Désilets. 22 czerwca 1888 r., podczas poświęcenia starego kościoła parafialnego na sanktuarium Matki Bożej Najświętszego Różańca, ojciec Frédéric Jansoone, Désilets i Pierre Lacroix relacjonowali, że zwykle spuszczone oczy figury przez pięć do dziesięciu minut patrzyły prosto przed siebie – „cud oczu".

Obiekt leży nad rzeką Świętego Wawrzyńca w dzielnicy Cap-de-la-Madeleine w Trois-Rivières; stara świątynia, bazylika i ogrody skupione są na jednym nadrzecznym terenie. Stara świątynia i mały most z lodowych kamieni to miejsca, których odwiedzający szukają najpierw. Przed wyjazdem warto sprawdzić godziny otwarcia, ponieważ dostęp do budynków zależy od godzin sanktuarium.

Zima 1878–1879 była tak łagodna, że św. Wawrzyniec nie zamarzł; proboszcz Luc Désilets obiecał poświęcić stary kościół Marii, jeśli ta wstawi się za parafianami. Śnieg nawiany przez wiatr polewano wodą, by pogrubić lód, a parafianie przewozili kamienie z południowego brzegu drogą nazwaną «Mostem Różańców».