Seigneurie de Batiscan, Historyczny majątek ziemski w Saint-Roch-de-Mékinac, Kanada.

Seigneurie de Batiscan była domeną feudalną na północnym brzegu rzeki św. Wawrzyńca, między rzeką Batiscan a rzeką Champlain w Mauricie w Quebecu. Jej front nad rzeką liczył pół ligi, lecz głębokość sięgała 20 lig, aż za rzekę Saint-Maurice, co czyniło ją najgłębszą w Nowej Francji. Działki osadników ciągnęły się rzędami wzdłuż rzeki, a teren wznosi się ku północy do moreny Saint-Narcisse.

Seigneurie została przekazana jezuitom aktem notarialnym z 13 marca 1639 roku, podpisanym w Paryżu przez Jacques'a de La Ferté, opata Sainte-Marie-Madeleine w Châteaudun. Zajęci w Trois-Rivières i obawiający się ataków Irokezów jezuici opóźniali zagospodarowanie; brat François Malherbe oficjalnie objął teren w posiadanie i polecił wymierzyć granice. Kolonizacja zaczęła się w 1666 roku, po pierwszym przydziale działek w 1665 roku, a w latach 1665–1674 jezuici nadali 79 koncesji.

System feudalny stworzył porządek społeczny, gdzie właściciele ziemscy i dzierżawcy tworzyli ścisłe wspólnoty wiejskie. Życie codzienne mieszkańców kręciło się wokół rolnictwa i władzy pana, tworząc głębokie więzi społeczne.

Terytorium położone jest na północnym brzegu rzeki św. Wawrzyńca w regionie charakteryzującym się drogami wodnymi i dolinami rzecznymi, które historycznie ułatwiały dostęp. Historyczne miejsca są rozproszone na szerokim obszarze i dostępne drogami wiejskimi, warto więc wcześniej zaplanować swoją trasę.

Północna granica senioratu sięgała poza źródło rzeki Saint-Maurice, co czyniło go najgłębszym senioratem ustroju senioralnego Nowej Francji. Jego front nad rzeką Świętego Wawrzyńca liczył zaledwie pół lieue, między rzekami Batiscan i Champlain.