Cape Pine Light, Narodowa latarnia morska o znaczeniu historycznym w Cape Pine, Kanada.

Latarnia Cape Pine to prefabrykowana cylindryczna wieża z żeliwa o wysokości 15,3 m, pomalowana na biało z czerwonymi poziomymi pasami i zwieńczona wieloboczną latarnią. Stoi na krawędzi 315-stopowego klifu z czarnego łupka na południowym krańcu półwyspu Avalon, między zatoką St. Mary's a zatoką Trepassey.

Latarnia Cape Pine powstała w 1851 roku według projektu brytyjskiego architekta i inżyniera Alexandra Gordona, po wielokrotnych prośbach Zgromadzenia Nowej Fundlandii kierowanych do Londynu w latach 40. XIX wieku i pomocy przyznanej w 1847 roku. Admiralicja reagowała na zatonięcie transportowca wojsk HMS Harpooner u przylądka we gęstej mgle po wojnie 1812 roku, w którym zginęło ponad 350 osób, oraz na dalsze straty w latach 20. i 30. XIX wieku. Była to pierwsza prefabrykowana żeliwna latarnia Nowej Fundlandii, a w 1974 roku uznano ją za Narodowe Miejsce Historyczne.

Przez ponad sto lat latarnikami była rodzina Hewittów: George Hewitt przejął obowiązki w 1866 r., a po nim George J., George T. i Valentine Hewitt do 1973 r. Zastąpił go Michael Myrick i odtąd latarni strzeże rodzina Myricków, a od 2011 r. Rick Myrick.

Latarnia Cape Pine leży około 25 km na południowy zachód od Trepassey; dojazd prowadzi 8-kilometrową żwirową drogą z tego kierunku, a nie z południa wzdłuż wybrzeża. Wieża stoi na krawędzi 315-stopowej klifu z czarnego łupku, więc we mgle i przy wietrze trzymaj się z dala od krawędzi. Solidne obuwie pasuje do żwiru.

Latarnia Cape Pine była pierwszą prefabrykowaną latarnią z żeliwa w Nowej Fundlandii; projekt Alexandra Gordona powtórzono w innych wieżach XIX wieku, zanim w XX wieku upowszechnił się beton zbrojony. Posada latarnika pozostawała w kilku rodzinach: Hewittowie pełnili ją od 1866 do 1973 roku, potem Myrickowie.