Moses-Saunders Power Dam, Elektrownia wodna na rzece Świętego Wawrzyńca, Ontario i Nowy Jork

Zapora Moses-Saunders to betonowa konstrukcja przęsłająca Rzekę Św. Wawrzyńca między Nowym Jorkiem a Ontariem, regulująca przepływ wody między obydwiema regionami. Instalacja zawiera wiele śluż i komór turbinowych wbudowanych w główną strukturę.

Pierwszą łopatę wbito 19 sierpnia 1954 roku, pod nadzorem Korpusu Inżynierów Armii USA, przy czym Robert Moses kierował stroną amerykańską, a Robert Hood Saunders kanadyjską; Saunders zginął w katastrofie lotniczej w styczniu 1955 roku, zanim elektrownia otrzymała jego imię. 1 lipca 1958 roku Otto Holden i J. Burch McMorran wysadzili 27 ton materiałów wybuchowych, przerywając groblę, a ostatnie generatory uruchomiono w 1959 roku. Zaporę poświęcono 27 czerwca 1959 roku w obecności królowej Elżbiety II, Richarda Nixona i Nelsona Rockefellera.

Zapora nosi imiona Roberta Mosesa, prezesa New York Power Authority, i Roberta Hooda Saundersa, prezesa Ontario Hydro, którzy wspólnie nadzorowali budowę. Saunders zginął w katastrofie lotniczej w styczniu 1955 r., zanim ukończono noszącą jego imię elektrownię. Zatopione wsie, sześć wsi i trzy przysiółki zalane przez jezioro St. Lawrence, są co roku wspominane przez dawnych mieszkańców.

Zapora leży między Masseną w stanie Nowy Jork a Cornwall w Ontario; pobliski most międzynarodowy na drodze 2/138 przecina rzekę. Hala maszyn i sterownia są czynnymi obiektami, więc obowiązują ogrodzenia ochronne i brak wstępu dla publiczności. Zapora Long Sault i teren muzeum Lost Villages dają inne widoki na urządzenia drogi wodnej.

Instalacja zawiera specjalne przejścia dla węgorzy amerykańskich, które umożliwiają im ukończenie corocznych migracji. Te kanały zostały specjalnie zaprojektowane, aby chronić populację tych ryb pomimo obecności zapory.