Belle Isle Northeast Light, Federalna latarnia morska dziedzictwa na Belle Isle, Nowa Fundlandia i Labrador, Kanada.

Latarnia Belle Isle Northeast to mająca 27 metrów wysokości, dwunastoboczna latarnia z przyporami skrzydłowymi na wyspie Belle Isle w Nowej Fundlandii. Jej światło znajduje się na płaszczyźnie ogniskowej 42 metrów nad poziomem morza i błyska na biało co jedenaście sekund. W razie potrzeby co 30 sekund może rozbrzmieć sygnał mgłowy złożony z jednego dźwięku.

Latarnia morska została wybudowana w 1905 roku, kiedy Nowa Fundlandia nie była jeszcze częścią Kanady. Jest częścią serii dziewięciu wież ze wspornikami zaprojektowanymi, aby zapewnić bezpieczny przejazd statków przez cieśninę.

Wieża jest jedną z dziewięciu latarni ze skarpami zaprojektowanych przez Williama P. Andersona około 1910 roku; jej dwunastoboczny kształt z łękami oporowymi przyniósł jej uznanie za federalny obiekt dziedzictwa. Dzieli wyspę Belle Isle z dwiema innymi latarniami i wysyła biały błysk co jedenaście sekund.

Światło znajduje się na płaszczyźnie ogniskowej 42 metrów nad poziomem morza, więc jest widoczne daleko w cieśninie. We mgle co 30 sekund może rozbrzmieć pojedynczy sygnał; biały błysk pojawia się co jedenaście sekund. Wieża stoi na Belle Isle, jednej z trzech latarni wyspy.

Latarnia Belle Isle Northeast Light jest jedną z dziewięciu latarni ze wspornikami zaprojektowanych przez Williama P. Andersona dla Kanady około 1910 roku; jej wieża ma dwanaście boków, a nie czasem podawaną formę ośmiokątną. Światło znajduje się 42 metry nad poziomem morza i błyska na biało co jedenaście sekund.