Sable Island National Park Reserve, Rezerwat parku narodowego na odległej wyspie, Nowa Szkocja, Kanada.

Rezerwat Parku Narodowego Sable Island jest chronionym obszarem na odległej wyspie u wybrzeża Nowej Szkocji. Wyspa rozciąga się na około 42 kilometrów i ma wydmy piaskowe formowane przez prądy oceaniczne.

Wyspę po raz pierwszy dostrzegł portugalski podróżnik João Álvares Fagundes w latach 1520–1521. W 1801 roku gubernator Nowej Szkocji John Wentworth założył na niej stacje ratownicze, a James Morris osiadł tam z rodziną, zapoczątkowując stałą obecność ludzi. W 1867 roku, podczas konfederacji kanadyjskiej, wyspa przeszła na własność rządu federalnego, a 17 października 2011 roku oficjalnie ogłoszono ją parkiem narodowym.

Nazwa wyspy pochodzi od francuskiego île de Sable, „wyspa piasku”. Sława miejsca wraków przyciągała „wreckers”, rabusiów oskarżanych o wabienie statków na piaszczyste łachy; w 1801 roku gubernator porucznik John Wentworth wysłał Setha Colemana, by usunął mężczyznę i kobietę zamieszkujących tam w tym celu. Pierwszym odnotowanym wrakiem był angielski statek Delight w 1583 roku.

Dostęp wymaga wcześniejszej zgody Parks Canada, a podróże są ograniczone do wycieczek z przewodnikiem i lotów czarterowych. Pogoda na otwartym oceanie zmienia się szybko, więc odwiedzający powinni zabrać ciepłą odzież i być przygotowani na zmienne warunki.

Populację koni na wyspie szacuje się na 375 osobników, a nie ponad 550. Z zwierząt domowych sprowadzanych od XVI wieku pozostały tylko konie; bydło, kozy i króliki zniknęły. Ruchy piasku odsłaniają czasem szczątki morsów atlantyckich.