Копильський замок, Średniowieczny zamek w Kapylu, Białoruś

Zamek w Kopylu był drewnianą twierdzą od XIV do XVIII wieku, położoną na glacjalnym wzniesieniu morenowym górującym 10–13 m nad doliną rzeki Kamianki. Jego płaski, owalny dziedziniec ma 45 na 100 m i otaczają go ziemne wały do 3 m wysokości, usypane z piasku i gliny, z przepalonymi resztkami drewnianych umocnień. Chroniła go fosa szeroka na 20 m i głęboka do 3 m, napełniana w razie zagrożenia wodą z rzeki przez tamę.

Zamek w Kopylu wyrósł z dziecińca wzmiankowanego w kronikach miasta, które zajęło miejsce wczesnożelaznego grodziska; istniał od XIV do XVIII wieku. Na początku XVI wieku Kopyl zaliczano do „najważniejszych książęcych zamków z miastem”. Był rezydencją rodów książęcych Olelkowiczów i Radziwiłłów, którzy przebywali w nim tylko okazjonalnie; stale mieszkał tam jedynie ich namiestnik. Badania archeologiczne w latach 1996–1999 objęły około 500 metrów kwadratowych.

Zamek był rezydencją rodów książęcych Olelkowiczów i Radziwiłłów, właścicieli Kopyla, którzy przebywali w nim tylko okazjonalnie; na stałe mieszkał tam jedynie ich namiestnik. Nazwa miasta wiąże się ze wzgórzem zamkowym nad rzeką. Odwiedzający widzą ziemne wały o wysokości do 3 m, w których tkwią spalone resztki drewnianych murów.

Teren zamku to ziemne wzgórze o stromych zboczach, z płaskim owalnym plateau około 45 na 100 m i wałami do 3 m wysokości; nie zachowały się mury ani wieże. Podłoże jest nierówne, przydadzą się mocne buty. Wzgórze wznosi się 10–13 m nad doliną rzeki, a fosa szeroka na 20 m i głęboka do 3 m jest nadal czytelna w terenie.

Zamek był w całości zbudowany z drewna i nigdy nie stały tu kamienne wieże; zachowały się tylko ziemne wały, wysokie do 3 m, usypane z piasku i gliny, z nadpalonymi resztkami drewnianych murów w środku. Fosa, szeroka na 20 m i głęboka do 3 m, mogła być napełniana wodą z rzeki za pomocą tamy.