Липичанская пуща, Rezerwat przyrody w obwodzie grodzieńskim, Białoruś

Lipichanskaya Pushcha to chroniony krajobraz o znaczeniu republikańskim w obwodzie grodzieńskim, obejmujący 15 153 ha w rejonach mostowskim, dziatłowskim i szczuczyńskim. Leży na lewym brzegu Niemna w dolnym biegu Szczary, na płaskiej terasie zalewowej ze starorzeczami i niskimi wzniesieniami, przeciętej krętym korytem z łachami i piaszczystymi wyspami. Bory sosnowe z wrzosem i mchem rosną na piaskach fluwioglacjalnych i starych aluwialnych, obok świerczyn z borówką i szczawikiem, brzezin i olsów czarnych oraz łęgowych dąbrów nad Niemnem, których drzewa osiągają 230 lat.

Kompleks leśny Lipichanskaya Pushcha był w XIV–XV wieku lasem królewskim, później nadanym rodzinom szlacheckim. W XVIII wieku Radziwiłłowie i Chreptowicze wydobywali rudę bagienną nad rzekami Pad'yavarka i Chernyavka, zakładając wsie Ruda Yavarskaya i Ruda Lipichanskaya; las wziął nazwę od majątku Chreptowiczów Lipichna. Od grudnia 1943 do 12 lipca 1944 działała tu brygada partyzancka „Pobeda” pod dowództwem Pawła Bulaka. Rezerwat utworzono 8 października 2002 r. dekretem nr 1387.

Nazwa rezerwatu pochodzi od huty żelaza Lipiczanskaja Rudnia, założonej przez rodzinę Czatwiartyńskich, której dwór Lipiczna stał na prawym brzegu Niemna; później nazwa objęła cały las między Niemnem a Szczarą. Wśród dostępnych miejsc są neolityczny kurhan, obozowisko człowieka z połowy I tysiąclecia p.n.e., stare grodzisko i źródło Świętej Trójcy.

Rezerwat ma wiele punktów wejścia i ścieżek przechodzących przez różne strefy siedlisk do obserwacji dzikiej przyrody. Najlepsze warunki do odwiedzenia panują w cieplejszych miesiącach, gdy ścieżki są suche i łatwiejsze do spaceru.

Rezerwat zawiera wydmy piaskowe pokryte lasami sosnowymi, które pokazują naturalne formy terenu kształtowane przez wiatr. Te formacje wydm z ich pokryciem leśnym stanowią rzadką kombinację, która ujawnia, jak wiatr przez czas modelował krajobraz.