Meise Botanic Garden, Ogród botaniczny i centrum badawcze w Meise, Belgia

Ogród Botaniczny Meise zajmuje 92 hektary na terenie gmin Meise i Wemmel i liczy około 18 000 gatunków. Jego Pałac Roślin w Wemmel to przeszklony kompleks o powierzchni hektara: trzynaście dużych szklarni o wysokości od 8 do 16 metrów otacza dwadzieścia dwie mniejsze szklarnie kolekcyjne; ukończono go w 1958 roku. Teren obejmuje posiadłość zamku Bouchout oraz posiadłość zamku Meise, z którego zachowała się oranżeria. Przepływa przez niego potok Amelvonnebeek.

Ogród powstał z ogrodu dawnego pałacu Nassau w Brukseli, gdzie w 1797 roku umieszczono École centrale. W 1826 roku stał się ogrodem botanicznym Saint-Josse-ten-Noode; w 1870 roku kupiło go państwo belgijskie i zbiory się powiększyły. Przenosiny do 92-hektarowego majątku Bouchout w Meise i Wemmel rozpoczęły się w 1958 roku i zakończyły w latach siedemdziesiątych. 1 stycznia 2014 roku ogród federalny przeszedł na Region Flamandzki i przyjął nazwę Ogród Botaniczny Meise.

Nazwa ogrodu zmieniła się wraz z przekazaniem go przez belgijskie państwo federalne Regionowi Flamandzkiemu 1 stycznia 2014 roku, gdy stał się Ogrodem Botanicznym w Meise. Czasopismo naukowe Plant Ecology and Evolution, założone w 2010 roku, jest wydawane wspólnie z Królewskim Belgijskim Towarzystwem Botanicznym. Nagroda Emiela Van Rompaeya, finansowana z zapisu jego siostry Irmy, przyznawana jest co dwa lata za prace florystyczne.

Ogród leży częściowo w Meise, częściowo w Wemmel, około dziesięciu kilometrów od centrum Brukseli. Pałac Roślin, ukończony w 1958 roku, zajmuje hektar: trzynaście dużych szklarni o wysokości od 8 do 16 metrów otacza dwadzieścia dwie mniejsze szklarnie kolekcyjne. Szklarnia Balat, zaprojektowana w 1854 roku przez Alphonse'a Balata i przeniesiona z Brukseli, stoi przy parku Bouchout, obok zielnika i nasadzeń drzew.

Bank nasion przechowuje nasiona dzikich roślin w zamrażarkach w temperaturze -20 °C, w tym 211 dzikich gatunków fasoli, największą taką kolekcję na świecie. Ogród ma też dwa okazy Wollemia nobilis, iglastego drzewa znanego z 90-milionowych skamieniałości, aż do odkrycia żywych drzew w Australii w 1994 r.; naukowców prowadzono tam z zawiązanymi oczami, by ukryć miejsce.