Schmerling Caves, System jaskiń archeologicznych w Flémalle, Belgia

Jaskinie Schmerlinga otwierają się w wapiennym klifie na prawym brzegu strumienia Awirs. Górna jaskinia, zwrócona na północ, ma 5 m szerokości, 6 m wysokości i 17 m głębokości, z małą galerią po prawej. Dolna jaskinia, Trô Cwaheur, szeroka na 4 m i wysoka na 5 m, zawaliła się w 1993 i 2006 roku. Trzecia jaskinia została zniszczona przez eksploatację kamieniołomu.

Lekarz i paleontolog Philippe-Charles Schmerling dokonał przełomowego odkrycia kopaliny neandertalczyka w 1829 roku na tym terenie. Jego znaleziska w tych jaskiniach stały się kluczowym dowodem do zrozumienia wczesnej ludzkości w Europie.

Schmerling nazwał jaskinie od Engis, ponieważ docierał do nich z płaskowyżu Fagnes w tej gminie, choć leżą w Awirs. W 1951 roku miejscowa grupa umieściła tablicę przy dolnej jaskini, poprawiając nazwę na jaskinia Schmerlinga. Czaszka dziecka Engis 2, dziś wpisana do dóbr klasyfikowanych Wspólnoty Francuskiej, została rozpoznana jako neandertalska dopiero w 1936 roku.

Dostęp do jaskiń jest ograniczony ze względu na uszkodzenia konstrukcyjne i problemy bezpieczeństwa, dlatego odwiedzający powinni wcześniej sprawdzić, które sekcje są otwarte. Miejsce znajduje się blisko aktywnego kamieniołomu, który wpłynął na zachowanie części tej formacji.

Znaleziona tutaj czaszka dziecka, Engis 2, przez około sto lat leżała zapomniana w skrzyni na uniwersytecie w Liège. Dopiero w 1936 roku, za namową polskiego naukowca G. Lotha, Charles Fraipont zbadał ją ponownie i datował na 50 000–35 000 lat. Schmerling sądził, że znalazł szczątki trzech osób.