Belle-Roche cave, Jaskinia prehistoryczna i stanowisko archeologiczne w Sprimont, Belgia

Jaskinia Belle-Roche to prehistoryczny system jaskiń z czterema głównymi galeriami, który rozciąga się na znaczną odległość i położony jest wysoko nad rzeką Amblève. Struktura wykazuje różne warstwy zawierające zarówno puste osady, jak i obszary bogate w znaleziska archeologiczne.

Robotnicy kamieniołomu odsłonili jaskinię w 1980 roku, a jej znaczenie rozpoznano w tym samym roku, co zapoczątkowało wykopaliska ratownicze trwające do 1998 roku. Stanowisko dostarczyło około stu krzemiennych narzędzi, w tym dwóch pięściaków aszelskich, oraz tysięcy skamieniałości dużych ssaków z interglacjału cromerskiego. Narzędzia, prawdopodobnie wykonane przez Homo heidelbergensis, datuje się na około 500 000 lat, najstarszy taki zespół w Beneluksie.

Nazwa Belle-Roche pochodzi od wapiennego kamieniołomu, w którym w 1980 roku robotnicy odsłonili stanowisko. Jaskinia jest paleokrasem bez widocznego wejścia, więc wnętrza nie zwiedza się; kości i narzędzia krzemienne, w tym dwa pięściaki aszelskie, pokazywane są w muzeum Grand Curtius w Liège.

Jaskinia leży na górnej platformie eksploatacyjnej na wschodnim krańcu kamieniołomu Belle-Roche, na wysokości 160 m i 60 m nad rzeką Amblève. To wypełniony paleokras bez widocznego wejścia z zewnątrz, więc nie można do niego wejść. Wykopaliska trwały do 1998 r., a decyzja z 2020 r. walońskiego ministra Willy'ego Borsusa pozwoliła wznowić wydobycie przy ochronie stanowiska. Znaczna część wydobytych materiałów jest pokazywana w muzeum Grand Curtius w Liège.

Jaskinia jest wypełnionym paleokrasem bez widocznego wejścia z zewnątrz; jej cztery korytarze leżą na górnej platformie wydobywczej przy wschodnim krańcu wapiennego kamieniołomu Belle-Roche. Najszerszy, korytarz IV, ma przekrój 8 × 4 m, a badania geofizyczne wskazują na długość ponad stu metrów.