Saint Lupus Church, Barokowy kościół parafialny w Namur, Belgia

Kościół św. Lupusa to trójnawowa budowla barokowa o sześciu przęsłach, z półkolistą absydą i nieukończoną wieżą. Trójkondygnacyjna fasada, odbudowana w 1865 r. z wapienia mozańskiego i białego kamienia, ma pierścieniowe kolumny i pilastry, osiowy portal oraz nisze z malowanymi drewnianymi posągami św. Franciszka Ksawerego i św. Franciszka Borgiasza. Wnętrze zdobią kolumny z czerwonego i czarnego marmuru, sklepienie rzeźbione w piaskowcu z Maastricht oraz dziesięć konfesjonałów wmurowanych w ściany naw bocznych.

Jezuici przybyli do Namur w 1610 roku zbudowali kościół św. Ignacego, przyległy do ich kolegium, według planów brata jezuity Pietera Huyssensa. Prace zaczęto w 1621 roku, zwolniły z braku funduszy i trwały dwadzieścia lat, a więźba dachowa nosi datę 1641; biskup Namur Englebert Dubois konsekrował kościół w 1645 roku. Po kasacie Towarzystwa Jezusowego przez Klemensa XIV w 1773 roku parafia grożącego ruiną starego kościoła św. Lupusa przeniosła się tutaj 14 września 1777 roku.

Nazwa pochodzi od św. Lupusa, biskupa Troyes, którego parafię przeniesiono tu 14 września 1777 r. po kasacie jezuitów w 1773 r. Malowany drewniany ołtarz główny z 1656 r. mieści posąg św. Ignacego przerobiony na biskupa, z mitrą i pastorałem. Victor Hugo nazwał kościół w Nędznikach „arcydziełem architektury jezuickiej”.

Kościół znajduje się w centrum Namuru i jest dostępny pieszo ze stacji kolejowej, podążając za głównymi ulicami. Aby odwiedzić wnętrze, sprawdzić harmonogram nabożeństw religijnych, ponieważ to są najbardziej niezawodne czasy na wejście do budynku.

Ołtarz główny z malowanego drewna pochodzi z 1656 roku; jego figura św. Lupusa jest w rzeczywistości św. Ignacym przerobionym na biskupa, z mitrą i pastorałem. Sklepienia z piaskowca z Maastricht są w całości rzeźbione w stylu uszatym, a dziesięć konfesjonałów z kręconymi kolumnami i girlandami wmurowano w ściany naw bocznych.