Herne Charterhouse, Średniowieczny klasztor kartuzów w Herne, Belgia.

Kartuzja w Herne, kanonicznie La Chapelle, została założona w 1314 roku przy maryjnej kaplicy pielgrzymkowej. Układ podążał za regułą kartuską: mały wirydarz z domem przeora, kuchnią i refektarzem oraz duży wirydarz otoczony celami mnichów. Mur zamykał cały teren, dostępny przez bramę z osobnymi kwaterami dla kobiet i mężczyzn. Zachowana ceglana fasada na szarym kamiennym cokole ma centralny łukowy portal z naświetlem i wysokie okna w białych ramach.

Klasztor został założony w 1314 roku i służył jako aktywne centrum kartuzjańskie przez prawie 500 lat. Został zamknięty i rozwiązany w 1783 roku podczas fali likwidacji instytucji religijnych w całym regionie.

Klasztor przyjął nazwę kanoniczną Domus Capellae, czyli kartuzja La Chapelle, od istniejącej już na tym miejscu maryjnej kaplicy pielgrzymkowej. Małgorzata York, żona Karola Śmiałego, odwiedziła tu swojego doradcę duchowego, przeora Laurenta Muschezeele; po jej śmierci w 1503 r. serce pochowano w Herne, a wnętrzności w Scheut. Malarz Rogier van der Weyden złożył dar klasztorowi, w którym jego syn Corneille został mnichem.

Kartuzja znajdowała się w obrębie murów, do których prowadził budynek bramny mieszczący kwaterę gości żeńskich; kwatera męska leżała dalej. Kościół klasztorny był dostępny tylko dla mnichów, a parafianie słuchali mszy w starym kościele. Do klasztoru należało też gospodarstwo Hof te Schiebeek w Herne. Zachowane pozostałości są chronione jako zabytek w chronionym krajobrazie wsi.

Dzieje klasztoru znamy głównie dzięki kronikom trzech jego mnichów: Arnolda Beeltsensa, przyjętego w 1456 r., który pisał rzeczowo do 1490 r.; humanisty Jeana Ammoniusa, podejrzanego o sympatie luterańskie, który zaczął swoją w 1529 r.; oraz Guillaume'a-Bruno Pédégo, późniejszego przeora Bois-Saint-Martin.